Sigríður Á. Andersen er sá stjórn­mála­maður sem stjórn­ar­meiri­hluti Sjálf­stæð­is­flokks­ins, Vinstri grænna og Fram­sókn­ar­flokks­ins treystir best til að gegna emb­ætti dóms­mála­ráð­herra á Íslandi. Þó bera fáir meiri ábyrgð en Sigríður á þeirri óvissu og því van­trausti sem skap­að­ist á sviði stjórn­mála og dóm­stóla á síð­asta ári, bæði þegar barn­a­níð­inga­mál sprengdu rík­is­stjórn og þegar í ljós kom að framið hafði verið lög­brot þegar skip­aðir voru dóm­arar við nýtt milli­dóms­stig.

Rík­is­stjórn Bjarna Bene­dikts­sonar féll eftir að ráðu­neyti Sigríðar Andersen hafði leynt upp­lýs­ingum um upp­reist æru kyn­ferð­is­brota­manna, þvert á skýr fyr­ir­mæli upp­lýs­inga­laga eins og úrskurð­ar­nefnd um upp­lýs­inga­mál stað­festi með úrskurði sínum þann 11. sept­em­ber 2017. Kornið sem fyllti mæl­inn var þegar í ljós kom að Sigríður hafði sagt Bjarna einum frá aðkomu föður hans að upp­reist æru barn­a­níð­ings­ins Hjalta Sig­ur­jóns Hauks­sonar. 

Þótt ekki séu öll kurl komin til grafar í mál­inu, þótt tíma­frekt hafi reynst að fá upp­lýs­ingar um málið frá dóms­mála­ráðu­neyt­inu og enn hafi ekki farið fram rann­sókn á emb­ætt­is­færslum ráð­herra í sam­ræmi við þær kröfur sem t.d. ráð­gjafa­ráð Við­reisnar og þing­menn stjórn­ar­and­stöð­unnar héldu á lofti síð­asta haust, fékk Sigríður að halda ráð­herra­emb­ætti sínu þegar ný rík­is­stjórn var mynduð undir for­ystu Vinstri grænna í lok nóv­em­ber. 

Lögbrot ­dómsmálaráðherra staðfest

Skömmu fyrir jól stað­festi Hæsti­réttur Íslands að Sigríður Andersen hefði brotið lög síð­asta sumar þegar hún vék frá mati sjálf­stæðrar dóm­nefndar og hand­valdi dóm­ara í Lands­rétt án þess að upp­fylla þær kröfur sem á henni hvíla sam­kvæmt rann­sókn­ar­reglu stjórn­sýslu­réttar. Fjöldi sér­fræð­inga hafði gagn­rýnt vinnu­brögð ráð­herra og vísað til skýrs dómafor­dæmis frá 2011 sem benti sterk­lega til þess að verk­lagið væri á skjön við reglur stjórn­sýslu­réttar. Varn­að­ar­orðin voru hins vegar hunsuð. Stjórn­ar­meiri­hluti Sjálf­stæð­is­flokks­ins, Við­reisnar og Bjartrar fram­tíðar þröngvaði mál­inu í gegnum þingið á tveimur dögum og felldi til­lögu um að vísa mál­inu aftur til rík­is­stjórnar með 31 atkvæði gegn 30. 

Að mati Hæsta­réttar brutu bæði ráð­herra og Alþingi lög og bök­uðu jafn­framt rík­inu bóta­skyldu sem á end­anum kann að hlaupa á tugum millj­óna. Þótt ekki verði litið fram­hjá ábyrgð þeirra þriggja þing­flokka sem keyrðu skipun dóm­ar­anna í gegn, þrátt fyrir aug­ljósar vís­bend­ingar um að lög yrðu brotin, ber Sigríður Andersen meg­in­á­byrgð­ina á því hvernig fór. Afleið­ingin er sú að grafið var undan trú­verð­ug­leika og trausti til hins nýja milli­dóms­stigs.

En hver er Sigríður Andersen, hvaða gildi og hvaða sjón­ar­mið hefur hún að leið­ar­ljósi í störfum sínum? Hvað hefur gerst á hennar stutta en skraut­lega ráð­herra­ferli?