Ég er nú á heimleið frá  Kaupmannahöfn eftir að hafa dvalist hér í næstum sex vikur. Fyrsta eða annað kvöldið sat ég á kaffihúsi við vatn og horfði á mannlífið streyma hjá, ó svo litríkt, ó svo fjölbreytt, og þá páraði ég í dagbók sem ég ætlaði að festa í ódauðlegar hugsanir um lífið, en varð aldrei neitt nema þessar fáu línur, sem ég rakst svo á áðan þegar ég var að pakka niður fataplöggunum, og get reyndar alveg staðið við enn, sísona:

Eins og aðrir sem lásu Heimsljós sér til óbóta í æsku, þá mun ég sjálfsagt aldrei losna við þá trú að eðlilegast sé manninum að búa helst einn, nema með elskunni sinni, í litlu húsi við sjóinn út með firðinum og það vex blóm á þakinu, eða hvernig það var orðað. Og af því ég las ekki bara heldur lifði líka Dagbók frá Díafani eftir karl föður minn, þá var ég líka lengst af staðráðinn í að enda mína daga í litlu grísku þorpi þar sem veggirnir eru hvítkalkaðir, sólskinið málað beint á himininn og á hverjum morgni hittir maður póstmanninn í sama skrefi og síðast, nema það hafi verið pylsugerðarmaðurinn. En svo þarf ég ekki annað en setjast niður á kaffihúsi á götuhorni í stórborg, þótt það sé „bara“ Kaupmannahöfn, og horfa á allt þetta fólk í öllum regnbogans litum og með öll sín tungumál og allt sitt skraut og alla sína lund og bros og huga, og þá hvarflar að mér

„Hvað er maður að hugsa að vera ekki alltaf innan um annað fólk í stórborg?“