Ég er nú á heim­leið frá  Kaup­manna­höfn eftir að hafa dvalist hér í næstum sex vikur. Fyrsta eða annað kvöldið sat ég á kaffi­húsi við vatn og horfði á mann­lífið streyma hjá, ó svo lit­ríkt, ó svo fjöl­breytt, og þá páraði ég í dag­bók sem ég ætl­aði að festa í ódauð­legar hugs­anir um lífið, en varð aldrei neitt nema þessar fáu línur, sem ég rakst svo á áðan þegar ég var að pakka niður fata­plögg­unum, og get reyndar alveg staðið við enn, sísona:

Eins og aðrir sem lásu Heims­ljós sér til óbóta í æsku, þá mun ég sjálf­sagt aldrei losna við þá trú að eðli­leg­ast sé mann­inum að búa helst einn, nema með elsk­unni sinni, í litlu húsi við sjó­inn út með firð­inum og það vex blóm á þak­inu, eða hvernig það var orðað. Og af því ég las ekki bara heldur lifði líka Dagbók frá Díafani eftir karl föður minn, þá var ég líka lengst af stað­ráð­inn í að enda mína daga í litlu grísku þorpi þar sem veggirnir eru hvít­kalk­aðir, sól­skinið málað beint á him­in­inn og á hverjum morgni hittir maður póst­mann­inn í sama skrefi og síð­ast, nema það hafi verið pylsu­gerð­ar­mað­ur­inn. En svo þarf ég ekki annað en setj­ast niður á kaffi­húsi á götu­horni í stór­borg, þótt það sé „bara“ Kaup­manna­höfn, og horfa á allt þetta fólk í öllum regn­bog­ans litum og með öll sín tungu­mál og allt sitt skraut og alla sína lund og bros og huga, og þá hvarflar að mér

„Hvað er maður að hugsa að vera ekki alltaf innan um annað fólk í stór­borg?“