Ég sat í gær eða fyrradag utandyra á tælenskum veitingastað hér í Kaupmannahöfn og snæddi kjúkling með kasjúhnetum. Við hliðina á mér sátu tveir ungir Ameríkanar, piltur og stúlka, svona 25 ára, og höfðu greinilega kynnst rúmum klukkutíma fyrr þegar þau voru að skoða Kristjánsborgarhöll hvort í sínu lagi.

Og höfðu þá tekið tal saman.

Samræður þeirra nú snerust samt ekkert um Kristjánsborgarhöll né annað það sem þau höfðu upplifað í ferðalögum sínum um Danmörku og fleiri Evrópulönd.

Og heldur ekki um þau sjálf, ævi þeirra og ævintýri.

Nei, þau töluðu bara um tækin sín.

Símana sem þau áttu og höfðu átt, fartölvurnar aftur í barnæsku, og tölvuúr stúlkunnar varð þeim sannkallað gósenland samræðna.

Og þau eyddu svo miklum tíma í að tala um öppin sín öll að það dugði mér til klára hrísgrjónin.

Þegar loks hyllti undir vandræðalega þögn þá leysti pilturinn það með því að brydda upp á spurningunni hverjar væru uppáhalds Leonardo DiCapro-myndirnar þeirra.

Stúlkan sagði Titanic og það reyndist vera uppáhaldsmyndin hans líka.

Þegar þetta umræðuefni var þrotið hélt hann áfram á svipaðri braut:

„En hvað finnst þér best í sjónvarpinu? Mér finnst House of Cards vera alveg toppurinn.“

„Finnst þér það?“ sagði stúlkan hissa. „Mér finnst það svo ferlega leiðinlegt.“

„Ja, sko, mér fannst það byrja alveg ansi vel sko,“ sagði pilturinn.

„Æ, ég veit það ekki,“ sagði hún. „Mér fannst það svo flókið eitthvað og óskiljanlegt, eintómt mas eitthvað.“

„Já, eiginlega einmitt,“ sagði hann. „Ég horfði sko eiginlega bara á fyrsta þátt, svona með öðru auganu, og svo var þetta komið út í eitthvað rugl sko, alveg ömurlegt eiginlega ...“

„Já, mér fannst það einmitt líka,“ sagði hún.

Ég kláraði kjúklinginn og fór. Þau sátu eftir. Ég er eiginlega alveg viss um að þau eiga eftir að giftast og verða mjög, mjög hamingjusöm.