Í fyrsta sinn í langan tíma svaf Guðný Gústafsdóttir í nótt. Svefninn hefur raskast vegna þess að þegar kallið berst frá Gaza svarar hún alltaf, hvenær sólarhringsins sem er. Hún er í reglulegum samskiptum við 29 einstaklinga þar og á bak við þá alla eru fjölskyldur í sárri neyð.
Yousef Altawil er þeirra á meðal, 26 ára læknanemi. Orð hans hafði djúp áhrif á Guðnýju, þegar hann sagði: „Sprengjurnar og dauðinn eru ekki verst. Hungrið er ekki verst. Það sem er verst er að enginn heyrir.“ Svo voru þau alltaf fleiri sem sögðu það sama. Þögnin væri verst. Hún svarar: „Ykkar raddir munu aldrei þagna. Ykkar sögur verða sagðar. Svo lengi sem ég lifi ég mun ég segja ykkar sögu.“
„Þau gefast ekki upp. Á meðan þau gefast ekki upp þá getum við ekki gefist upp“
„Þau eru svo þakklát fyrir að einhver …
Kjósa
Hvernig finnst þér þessi grein? Skráðu þig inn til að kjósa.
Athugasemdir (3)
Skráðu þig inn til að skrifa athugasemd eða kjósa.
Allar athugasemdir eru ábyrgð á þeirra sem þær skrifa. Heimildin áskilur sér rétt til að fjarlægja ærumeiðandi og óviðeigandi athugasemdir. Hægt er að láta vita af athugasemdum með því að smella á Tilkynna.
Tengdar greinar
Raddir Gaza
Sársaukanum lauk ekki með dauða mannsins míns
Eftir sprengjuárás varð Salma Ebrahem 25 ára gömul ekkja með tvær ungar dætur, sem spyrja í sífellu: „Mamma, hvar er pabbi?“
„Ég og stelpurnar mínar hlupum um í skelfingu“
„Ég verð örvæntingarfull þegar ég stend og horfi á eyðilegginguna og spyr sjálfa mig hvenær þessari martröð ljúki,“ skrifar Israa Saed. Hún hefur lifað fimm stríð, en aldrei séð neitt í líkingu við grimmdina sem á sér stað á Gaza núna.
Það eru engar hljóðlausar nætur lengur
„Hungrið er aðeins hluti af martröðinni,“ skrifar Yousef Altawil sem er 26 ára læknanemi frá Gaza.
Smáir líkamarnir visna fyrir augum okkar
„Ég skrifa ekki vegna þess að orð muni stöðva dauðann – heldur til að staðfesta að við vorum hér,“ skrifar hin 25 ára gamla Nada Maher frá Jabalia-flóttamannabúðunum.
Bakar kleinur fyrir bágstadda á Gaza – „Getum öll hjálpað“
Að horfa upp á stríð getur verið yfirþyrmandi og haft í för með sér mikla vanmáttarkennd. Þrátt fyrir það finnur fólk leiðir til að gefa af sér með óvenjulegum hætti. Sigríður Rósa Sigurðardóttir er ein þeirra og styður við og styrkir fólk á Gaza með því að selja kleinur. Hún segist forðast það að horfa á fréttir af ástandinu og skilur ekki hvers vegna ekki sé gripið til aðgerða til að stöðva stríðið – en hún imprar á því að allir geti lagt hönd á plóg til að hjálpa.
Við drukkum vatn úr salernum í tíu daga til að lifa af
Frásögn Nour Al-Batsh, 28 ára móður í Gaza, af umsátri, sprengjum og örvæntingu.
Ég veit ekkert hvað ég á að gera. Á ég að halda áfram að borga í UNworldfood program? núna þegar matvælin sem UN eru að reyna að flytja til GAZA. Eða hvað?? Hvað geta einstaklingar gert?