Hekla Gott­skálks­dóttir stendur á tíma­mótum í líf­inu. Hún er á leið­inni til Reykja­víkur til að elta skálda­drauma sína. Árið er 1963 og Ísland stendur á tíma­mótum. Sam­fé­lags­breyt­ingar krauma undir yfir­borð­inu í leit að gosopi. Hvernig mun ungri konu farn­ast í sam­fé­lagi þar sem ekki er pláss fyrir hennar drauma og til­vist? Ungfrú Ísland var frum­sýnd í Borg­ar­leik­hús­inu síð­ast­lið­inn föstu­dag og er í leik­stjórn Grétu Krist­ínar Ómars­dóttur.

Bók­mennta­verk hafa löngum verið vin­sæll efni­viður til að færa yfir á leik­svið. Ungfrú Ísland er eftir Auði Övu Ólafs­dóttur en leik­gerðin er í höndum Bjarna Jóns­sonar og leik­stjóra. Lyk­il­at­riði við aðlag­anir fyrir leik­svið er að fanga kjarna verks­ins, bæði í fram­vindu og formi. Hið síð­ara tekst hér en hið fyrra síður. Umgjörðin er draum­kennd og flæð­andi en sagan fyllir ekki nægi­lega vel í formið. Þrátt fyrir fögur fyr­ir­heit um mik­il­vægi boð­skap­ar­ins, bar­áttu kvenna fyrir stað í sam­fé­lag­inu, þá ristir sagan sjaldan djúpt.

Hlut­skipti aðal­per­són­unnar …