Speg­ill­inn í spegl­inum er til­einkuð feðrum bæði þýð­anda og höf­undar – og í henni eru myndir eftir Edgar Ende, en fyrst þegar maður upp­götv­aði myndir hans sá maður glöggt hvaðan margar hug­mynd­irnar í Mómó og Sögunni enda­lausu spruttu. Hér sést sama óbeisl­aða og ævin­týra­lega ímynd­un­ar­aflið, sömu villtu furð­urnar.

Þær myndir Edgar Ende sem birt­ast í bók­inni eru þó öllu lág­stemmd­ari, kannski af því þeir hafa valið myndir í svart-hvítu, eða kannski af því syn­inum þótti það hæfa bók­inni. En manni leið alveg á köflum eins og hann væri of mikið að reyna að lýsa myndum, frekar en að láta þær bara vera sér inn­blástur.

Draumaráf

Þetta er safn laus­lega tengdra smá­sagna, eða sýna, eins og Ende vildi kalla þær, og í einni þeirra er talað um draum­ráf, eitt­hvað sem á ágæt­lega við þær allar. Eig­in­lega hef ég aldrei lesið bók sem birtir manni drauma á jafn sann­fær­andi hátt – en …