Hjól­hýsið hennar Bergþóru Páls­dóttur er það sem kemst næst því að vera félags­mið­stöð í hjól­hýsa­byggð­inni á Sæv­ar­höfða. Hún er aldrei kölluð annað en Bebba og býður alltaf upp á eitt­hvað gott með kaff­inu. Hræri­vélin er uppi á eld­hús­borð­inu og bak­arofn­inn er í góðu standi. „Ég baka voða­lega mikið – ban­ana­brauð, skúffukökur, möffins. Bara hitt og þetta sem mér dettur í hug,“ segir hún.

Eins og þau flest sem búa á Sæv­ar­höfð­anum bjó hún áður í hjól­hýs­inu sínu á tjald­svæð­inu í Laug­ar­dal. Þau sem bjuggu þar höfðu aðgang að efri kló­sett­unum. „Og ég sá um að þrífa þau, halda þeim hreinum, bæði kvenna- og karla­megin,“ segir hún.

Eldhús er kannski ekki rétt­nefni fyrir eld­un­ar­að­stöð­una í hjól­hýs­inu. Þetta er eld­hús­krókur – á milli hans og rúms­ins eru smáar hillur, og á einni þeirra er við­ar­hjarta …