Skáld dettur í stiga og fótbrýtur sig. Skakklappast samt einhvern veginn upp tröppurnar heim til sín og lætur ekki vita af sér fyrr en daginn eftir. Svona hefjast Ferðalok og við þekkjum auðvitað grunn sögunnar, þetta er sagan af Jónasi Hallgrímssyni sem okkur öllum er sögð.
Einmitt þarna er helsti styrkur sögunnar; þessi mynd af síblönku skáldinu sem vill ekki trufla, sem finnst hann vera fyrir með sína fánýtu iðju, sem endalaust þarf að slá lán í neyð sinni, sem virðist búinn að sætta sig við dauðann en er kannski aðallega feginn að sleppa úr helvítis harkinu. Maður sem er einn á sjúkrabeði, löngu búinn að missa tökin á lífinu, lífinu sem eitt sinn lofaði svo fögru. Og það kemur manni á óvart þegar maður rifjar upp að Jónas var ekki nema 37 ára, fyrir nútímalesanda er þetta eins og uppgjör miklu eldri manns.
Svo tekur við glæpasaga
Svo fer …
einhver sú bezta bók sem ég hef lesið á löngum aldri