Þessa dag­ana aug­lýsa ferða­skrif­stofur ferðir fyrir full­orðna til London á end­ur­skap­aðan flutn­ing fjög­urra sænskra eft­ir­launa­þega frá sjö­unda ára­tugnum. Í sér­byggðri sýn­ing­ar­höll geta gestir upp­lifað end­ur­flutn­ing á gömlum dæg­ur­lögum hóps­ins. Nokkrar svip­aðar til­raunir eru í und­ir­bún­ingi en þeir ABBA-bræður eyddu löngum tíma og miklum fjár­munum í að end­ur­byggja feril sinn. Þessa hug­mynd grípur Ófeigur Sig­urðs­son í nýjasta skáld­verki sínu, Skrípinu.

Skrá­setj­ar­inn ÓS hefur langa og rugl­ings­lega upp­töku af ein­tali, ranti sögu­manns, vestur-íslensks tón­list­ar­manns og tón­list­arunn­anda sem hefur kom­ist höndum yfir mynd og hljóð­upp­töku af tón­leikum Vla­dimirs Horowitz í Moskvu 1986, tón­snill­ings af gamla skól­anum. Í rugl­ings­legu og tæt­ings­legu tali þessa íslenska Amer­ík­ana eða amer­íska Íslend­ings má greina feril til­raunar sögu­manns­ins sem hyggst græða á end­ur­flutn­ingi tón­leik­anna frá 1986 með hologrammi eftir upp­tök­unni.

Spennandi staður á ritvellinum

Við erum stigin inn í ævin­týri, fram­tíð­ar­sögu, upp­spuna skáld­sagna­höf­undar (ÓS) sem gefur honum tæki­færi til að segja spenn­andi sögu, fulla af ofsókn­ar­kenndum og ýktum atvikum sem eru kunn­ug­legt efni úr kvik­mynda­fram­leiðslu: þrælar með inn­gróin stýri­kefli, hofróður Hörpu (kven­kyns), konur sem eru ógn­vekj­andi, fyr­ir­burðum úr lið­inni sögu píanó­snill­ings­ins. Yfir þessu hangir gam­all slæð­ingur úr for­ynju­sögu Franken­steins. Spenn­andi staður á rit­vell­inum. Furðusagan sem er skráð eftir furðu­fugli, en rennur út.

Ófeigur er feikifl­inkur höf­undur, orð­snjall og hug­mynda­ríkur, sem skrifar í þessu riti í kubb­óttum, stuttum stíl, þar sem stokkið er hratt á milli merk­ing­ar­sviða af mik­illi leikni og fyndni sem reyndar heimtar þaul­lestur, þú verður að bakka, lesa aftur, end­ur­meta. Þessi saga er ekki auð­veld aflestrar. Fyr­ir­gangur í rödd­inni – hetju frá­sagn­ar­innar – blæti hans fyrir skamm­stöf­unum, fóbíu fyrir Covid, upp­lifun hans af stóru sam­særi sem upp­byggt er með til­vís­unum í heim ásanna sem er kær­kom­inn inn í þessa furðu­sögu.

Hið óhugnanlega í tæknivæddum heimi

Þótt svipur sög­unnar sé alþjóð­legur, stór suð­andi pottur, þá er hún ansi lókal: Hörpu þekkja íslenskir les­endur en erlendir ekki par, þröngt sögu­um­hverfi (Hótel Holt og götu­mynd Þing­holt­anna) er lókal og er ókunn­ugt erlendum augum. Ólíkindi sög­unnar – fantasíu­part­ur­inn – kann að reyn­ast mörgum tor­veldur en margir eru að fara inn í heima hind­ur­vitna: nefnum bara Steina Braga. Hið óhugn­an­lega í tækni­væddum heimi, staf­rænum að auki, er ekki nein smala­mennska, súr­sæt end­ur­minn­ing gaggó eða fjöl­brautar, þessi þaul­nýttu stef skáld­sög­unnar sem við höfum svo lengi japlað á. Fjöllin heima blah.

Því verður að gleðj­ast yfir nýjum lendum sögu­vilja ÓS eða Ófeigs sem er komin úr mold­ar­kof­unum. Aðdá­endur hans eru ekki sviknir, nýir kunn­ingjar verða til, brjót­ist þeir gegnum þessa erf­iðu sögu.

 Í hnot­skurn: Furðu­saga sem sundr­ast í sögu­lok.