Það er vel til fundið að taka saman rann­sókn­ar­rit­gerðir um feril og verk Gerðar Helga­dóttur lista­konu sem nú eru komnar saman í snotra bók með úrvali ljós­mynda frá hennar ein­staka ferli. Bókin er gefin út með þýð­ingum rit­gerð­anna og er í raun fram­hald á fyrri ritum um feril hennar, sýn­ing­ar­skrám, merkri ævi­sögu Elínar Pálma­dóttur og stóru riti um safnið sem systk­ini hennar gáfu 1978 lista- og menn­ing­ar­sjóði Kópavogs sem leiddi til þess að Gerð­ar­safn reis og opn­aði 1994.

Gerður er merki­legt fyr­ir­bæri í íslenskri lista­sögu, á rétt þremur ára­tugum hleypti hún heim­drag­anum og gekk lista­gyðj­unni á hönd, gekk slóð sem ýmsir fyr­ir­renn­arar hennar tóku og lá í mörgum til­vikum til ann­arra landa, margir lista­menn okkar voru fyrir seinna stríð í raun land­flótta, sumir ílent­ust á meg­in­land­inu eða fyrir vestan haf, líka enn síðar: tak­mörkin sem þröngt sam­fé­lag bjó þeim til starfs og við­ur­væris neyddi þá til ann­arra landa. Líkt og …