Ég verð að við­ur­kenna að lýs­ing á bók­inni höfð­aði ekki til mín fyrir fram. „Mis­kunn­ar­laus fram­tíð­ar­heimur“ er orðið að ein­hverri tuggu sem, þrátt fyrir mik­il­vægi góðra dystópía sem speg­ill sam­fé­lags og upp­spretta mik­il­vægra spurn­inga, vilja þær stundum verða gaurs­legar eins og í þeim sé leyndum draumum ung­lings­stráka og hræði­legum afleið­ingum oftækni­væð­ingar fléttað saman. Tit­ill­inn fannst mér hins vegar mjög áhuga­vekj­andi þar sem hug­takið gólem býður strax upp á margar hug­renn­ingar. Í þess­ari bók nýtir Steinar Bragi hverja merk­ingu gólems­ins í sögu­sköp­un­inni listi­lega og ég gleymdi hug­leið­ingum mínum um gaura­bækur á ca fyrstu blað­síð­unni.

Ekkert ,,gaurslegt“ við þessa bók

 Spennustig bók­ar­innar er óneit­an­lega hátt og er eins og les­anda sé fleygt öfugum inn í hring­iðuna við upp­haf lest­urs. Und­ir­rituð þurfti vatns­pásu eftir fyrsta kafla – svo öfl­ugur var hann. En það er ekk­ert „gaurs­legt“ við þessa bók. Hún er últra spenn­andi, já, tækni­lega flókin og átaka­mikil, já – en …