Fyrir mér er með­fylgj­andi ljóð í raun orðið eins konar ant­hem fyrir ákveð­inn hóp af fólki sem sótti rit­list við Háskóla Íslands meðan Sigurður Pálsson kenndi þar ljóð­list. Og eins og á marga aðra, hafði þetta ljóð mikil áhrif á mig, og mér finnst enn ein­stak­lega gef­andi að leggja það fyrir nem­endur, þegar ég sjálf held nám­skeið í ljóð­list. Þetta ljóð er eins og góð plata, þar sem hvert ein­asta lag hefur verið upp­á­halds ein­hvern tím­ann.

Í byrjun, árið 2015, fannst mér eig­in­lega ekki hægt að byrja eða enda ljóð á betri hátt. Síðan fékk ég lín­una Við erum ekki án vonar á heil­ann í svona ár, og núna er það óupp­lýsti kær­leik­ur­inn sem mér finnst mik­il­væg­asta línan í ljóð­inu: Alvar­leg­ustu glæpir upp­lýs­ast aldrei þrátt fyrir við­leitni margra lög­reglu­manna. Á sama hátt er ein­hvers staðar í lífi okkar mik­ill óupp­lýstur kær­leikur. 

Madrigal 

„Ég erfði dimman skóg þangað sem ég fer sjaldan. En sá dagur kemur þegar dauðir og lif­endur skipta um stað. Þá fer skóg­ur­inn á hreyf­ingu. Við erum ekki án vonar. Alvar­leg­ustu glæpir upp­lýs­ast aldrei þrátt fyrir við­leitni margra lög­reglu­manna. Á sama hátt er ein­hvers staðar í lífi okkar mik­ill óupp­lýstur kær­leikur. Ég erfði dimman skóg en í dag geng ég í öðrum skógi, og hann er bjartur. Allt sem lifir syngur, hlykkj­ast, iðar og skríður! Það er vor og loftið ákaf­lega sterkt. Ég hef próf úr háskóla gleymsk­unnar og er jafn tóm­hentur og skyrtan á þvotta­snúr­unni.“ 

Tomas Tran­strömer, úr Fyrir lif­endur og dauða, 1989.

Þýðing: Njörður P. Njarðvík.