Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, fyrrverandi utanríkisráðherra sem sem starfaði lengi hjá alþjóðastofnunum, segir að það hafi engin ástæða verið til að ætla að leiðtogafundur Evrópuráðsins, sem haldinn var í vikunni á Íslandi, yrði sögulegur fundur fyrir aðra en Íslendinga. Eina ástæða þess að fundurinn væri sögulegur fyrir Ísland er vegna þess að hann var haldinn hér. Þetta kemur fram í færslu sem Ingibjörg Sólrún birti á Facebook. 

Þar segir hún að það hafi „bögglast svolítið fyrir mér hvað mér á að finnast um leiðtogafund Evrópuráðsins sem var að ljúka í Reykjavík. Það togast á í mér leiði og stolt.“

Ingibjörg Sólrún segir að það hafi angrað sig hvað á Íslandi hafi verið mikil múgsefjun í gangi og hversu margir stukku á þann vagn, mataðir af stjórnmálamönnum og fjölmiðlum, að í uppsiglingu væri tímamótafundur sem myndi lengi í minnum hafður. „Fæstir leiðtogafundir eru þess eðlis og oftar en ekki hafa þeir öðru fremur táknræna þýðingu og eru til marks um að ríki ætli sér að standa saman, sem getur vissulega skipt máli á óvissutímum. Tímamótafundir eru gjarnan lokahnykkurinn á ferli sem hefur staðið yfir í nokkuð langan tíma með flóknum samningaviðræðum og til þeirra boðað til að taka endanlega pólitíska ákvörðun. Leiðtogafundur Evrópuráðsins í Reykjavík markaði fremur upphafið og bjó til væntingar um ferli sem vonandi mun skila árangri þegar fram líða stundir.

Það var hins vegar engin ástæða til að ætla að þetta yrði sögulegur fundur nema fyrir okkur Íslendinga - vegna þess að hann var haldinn á Íslandi!“

Hrósar konunum í forsvari

Ráðherrann fyrrverandi hrósar hins vegar þætti Íslendinga. Það sé gríðarlega mikil vinna að skipuleggja svona fund og sjá til þess að allt gangi snurðulaust  fyrir sig. „Ég fékk ekki betur séð en að allt hafi verið gert með miklum sóma og eiga allir sem að þessu komu mikinn heiður skilið. Konurnar tvær sem voru í forsvari, forsætisráðherra og utanríkisráðherra, sinntu sínu hlutverki af miklu öryggi og sama á við um allt það starfsfólk sem bar hitann og þungann af undirbúningi og framkvæmd fundarins. Eins og oft gerist hér á Íslandi lögðu allir líf og sál í framkvæmdina enda finnst okkur gjarnan að heiður lands og þjóðar sé að veði. Þegar ég hlustaði á Víking Heiðar spila Ave Maria eftir Sigvalda Kaldalóns af heitri tilfinningu fyrir fundargesti rann það upp fyrir mér að í samræmi við góða íslenska gestrisni væri aðeins það besta talið nógu gott fyrir gestina. Það fyllir mig stolti.“

Ingibjörg Sólrún minnir á í færslunni að Íslendingar séu smáþjóð og þess vegna finnist henni svo gott að fyllast stolti af því sem vel er gert í samskiptum við aðrar þjóðir, hvort sem það er í boltaíþróttum, Eurovision eða Evrópuráðinu. „Við verðum samt að reyna að halda haus og láta ekki hina sérkennilegu blöndu oflætis og vanmetakenndar trufla dómgreind okkar.“