Skaflinn fyrir stofuglugganum „er svona tveir metrar plús“

Búið er að rýma tugi húsa í Mýra­hverfi og Bakka­hverfi í Nes­kaup­stað eftir að snjó­flóð féllu á bæinn í morgun. Annað flóðið lenti á íbúð­ar­húsi og olli skemmdum en meiðsl á fólki eru ekki alvar­leg. Opnuð hefur verið fjölda­hjálp­ar­stöð í Egilsbúð og eru tugir fólks komin þangað, börn og full­orðnir.

Oddný Lind Björns­dóttir er ein þeirra sem var ferjuð í Egilsbúð ásamt fjöl­skyldu sinni, Andra Snæ Þor­steins­syni manni hennar og son­unum Hlyni Frey, sjö ára, og Breka Erni, tveggja ára. Þá var Hafrún Katla Ara­dóttir systir Oddýjar einnig á heim­il­inu. Oddný og fjöl­skylda hennar búa á Gils­bakka, sem er ysta gatan í Nes­kaup­stað sem var rýmd. „Við fengum upp­lýs­ingar um að það ætti að rýma göt­una og biðum svo bara eftir björg­un­ar­sveit­inni sem gekk í hús og lét vita þegar það var til­bú­inn bíll fyrir utan. Við vorum fimm heima og svo flúðu nágrann­arnir yfir til okkar til að fá pott­þétt að fara líka. Þau búa í næstu götu og það átti ekki að rýma hana, í það minnsta ekki strax. Húsið þeirra er í raun hálft inni á rým­ing­ar­svæð­inu. Þau vildu bara fara og komu þess vegna yfir til okkar.“

Gríð­ar­legur snjórEins og sjá má er gríð­ar­legur snjór í Nes­kaup­stað og ekk­ert sést út um stofu­glugg­ann hjá Oddnýju. Í sóf­anum má sjá teppið og kodd­ann sem Breki Örn hefur áhyggjur af.

Mynd: Aðsend

Oddný segir að þeim hafi borist sms-skila­boð frá Almanna­vörnum og Neyð­ar­lín­unni, með upp­lýs­ingum um stöð­una og um að rýma ætti göt­una. „Svo sér maður ansi margt á Facebook, og í fréttum. Maður finnur upp­lýs­ingar næstum því hvert sem maður leitar. Við vökn­uðum rétt fyrir sjö og upp úr því fóru að koma skila­boð um að það væri ekki leik­skóli eða skóli. Þá fórum við að líta út um glugg­ann en það var reyndar hæg­ara sagt en gert. Skaflinn fyrir stofu­glugg­anum hjá okkur, hann er svona tveir metrar plús. Þetta er rosa­lega mik­ill snjór. Ég var að koma heim úr vinn­unni klukkan hálf­tólf í gær­kvöldi og þá var ég á striga­skóm. Ég varð ekki blaut í fæt­urnar þá, þó það væri kom­inn snjór. Það er mik­ill skaf­renn­ingur og það dregur í þykka og mikla skafla.“

Vita ekki hvenær þau geta snúið heim

Oddný segir að það sé mjög margt fólk saman komið í fjölda­hjálp­ar­stöð­inni í félags­heim­il­inu Egilsbúð, börn og full­orðnir í tuga­tali. Boðið sé upp á morg­un­verð, brauð og álegg og barna­mat. Spurð hvernig synir hennar taki stöðu mála segir Oddný að sá yngri skilji ekki hvað sé um að vera. „Litli mað­ur­inn, þessi tveggja ára, hann vildi bara fara út að leika. Hann skilur ekki neitt í neinu, og vill fá að fara út. Við erum að labba á eftir honum upp og niður tröppur í Egilsbúð og reyna að hafa ofan af fyrir honum. Sá eldri hafði meiri áhyggjur af því að það yrði að taka dótið sem honum þykir vænt um úr hús­inu, ef það skyldi koma flóð. Það var fyrst og fremst kodd­inn og teppið úr sóf­anum því honum þykir svo vænt um það, það er svo gott að kúra þar. Hann gerir sér alveg grein fyrir því hvað um er að vera.“

Oddný segir að þau viti í raun ekki hvað taki við, hversu lengi rým­ing muni standa og hvenær þau hafi geti snúið aftur heim. Þau hafi ætlað að fara yfir í hús móður hennar og stjúp­föður sem stendur efst í bænum, undir varn­ar­garði, en hins vegar hafi verið tekin ákvörðun um að rýma efstu húsin í bænum einnig. „Það hefði verið mjög þægi­legt að fara þangað með börnin.“