Ó, vor mikli glápguð. Vér þökkum yður fyrir þær óeigingjörnu gjafir sem þér færið oss. Nú hljóp á snærið því allir verstu, og þar af leiðandi mínir uppáhaldsþættir, hafa endað saman í stórum svörtum plastpoka. Úr pokanum lekur svo dýrindis ruslasafi sem heitir hinu viðeigandi nafni: Perfect Match. Í glæsihýsi á sólríkum ströndum Panama hafa tíu einstaklingar hópast saman í leit að ást. Flest ef ekki öll eru afar spengileg á vestrænan mælikvarða, en það virðist því miður ekki nægja til að finna maka, því enn eru þau einhleyp og það má víst alls ekki. Öll eiga þau það sameiginlegt að hafa keppt í öðrum raunveruleikaþáttum.

Eftirlætiskeppandinn minn er sírenan Francesca Farrago. Samkvæmt flestum í húsinu er hún girnilegasti einstaklingurinn og fólk fellur fyrir henni í hrönnum eins og persónur í goðsögn. Minn eftirlætiskarlmaður er hvatvísi nautnaseggurinn Shayne. Hann gerði sér lítið fyrir og dreif upp að altarinu í þriðju seríu af Love is Blind en var hafnað af tilvonandi eiginkonu sinni, Natalie. Netverjar fögnuðu ákaft því hann var eins konar fánaberi rauðu flagganna og þótti og þykir líklega ekki enn vera gott mannsefni. Shayne lætur internetmótlætið greinilega ekki á sig fá og er mættur, skælbrosandi í magabol. Ótrúlegt en satt er hann ekki eina manneskjan í magabol því kanadíska ljúfmennið Dom (úr Squidgame-legu raunveruleikaþáttunum The Mole) er líka í hálfum bol og undir lokin er hann kominn í bringubol. Ég ímynda mér að þeir hafi báðir hugsað: Það er glæpur gegn mannkyninu að fela sig á bak við heilan bol ef maður er með tálgaða magavöðva eins og Adonis.

Markmið keppenda í Perfect Match er að para sig við aðra þátttakendur og reyna að finna maka sem smellpassar. Þáttastjórnandinn Nick Lachey er reynslumikill í raunveruleikasjónvarpi og er honum fagnað eins og Nelson Mandela í hvert sinn sem hann birtist. Nick leggur þrautir fyrir pörin og gefur föðurleg ráð því þau líta á hann sem langtímasambands gúrú því hann er jú giftur. Parið sem vinnur þraut dagsins fær svo að fara upp í herbergi sem lítur út eins rannsóknarstofa í klámmynd. Þar velja þau nýja einhleypinga í heimsókn sem skekkir kynjahlutfallið og hleypir öllu í bál og brand. Það er áhugavert að horfa á hóp af ungu fólki, sem er alið upp í harðneskjulegum heimi nýfrjálshyggjunnar og stefnumótaforrita, reyna að finna ástina. Mig grunar að þau haldi að það sé hægt að eignast ást og leiðin til þess sé að fara á líkamsræktarstöð, raka af sér öll líkamshár, blása upp rétta líkamsparta með mis-kemískum leiðum og fara út í lífið og máta fólk eins og buxur. Þættirnir eru þrátt fyrir allt ágætis frí frá hamfarahlýnun og erfiðum fréttum. Í raun og veru virka þeir eins og kvíðalyf, því eftir heila þáttaröð af þessu rugli þá er heimsendir eða öllu heldur endalok mannkynsins ekki svo skelfileg tilhugsun og ef til vill væri bara ágætt að hér yxi aftur skógur og fuglar himins fengju að flögra um án þess að við værum að flokka þá og telja, skjóta og éta.