Aftan á káp­unni segir að Brotin sé harðsoðin, hörku­spenn­andi glæpa­saga úr Reykja­vík sam­tím­ans. Blek­svartur húmor og ógleym­an­legar per­sónur. „Sögu­sviðið end­ur­speglar örar sam­fé­lags­breyt­ingar síð­ustu ára með síauk­inni stétt­skipt­ingu, fjölgun inn­flytj­enda og auknum umsvifum erlendra glæpa­gengja.“ Enginn sem les þetta og opnar bók­ina verður svik­inn af lestr­inum. Þó ég geti reyndar ómögu­lega lofað því að per­són­urnar séu ógleym­an­legar, þá eru þær vissu­lega vel dregnar, ferskar og umfram allt skemmti­legar, sem nýliðar í okkar sístækk­andi skáld­uðu rann­sókn­ar­lög­reglu­deild.

Bókin hefst á útkalli Elliða og Dóru í ein­býl­is­hús „sem virk­aði eins og villa úr franskri spennu­mynd. Hefði frekar átt að standa innan um pálma­tré eða við Mið­jarð­ar­hafið.“ Þar lendir Dóra í hörmu­legu slysi sem gerir hana hálf­part­inn að Sögu Norén úr dönsku sjón­varps­þátt­unum Brúnni. Sam­stundis hverfum við nokkur ár fram í tím­ann og hún hefur glatað ákveðnum félags­legum hömlum, er vand­ræða­leg í umgengni og hefur verið falin bak­við skrif­borð síðan slysið átti sér stað. …