„Ég trúi mjög ákaft á fram­tíð bók­ar­innar,“ segir Hólm­fríður Úa Matth­í­as­dóttir, útgef­andi hjá For­lag­inu, og með bók­inni á hún við prentað bók­verk; blað og blek, bók sem er hægt að snerta, lykta af, bók sem er hægt að eign­ast, eiga og lifa með og sem lifir man af. En hvað fær man til þess að vilja eiga slíkt verk um aldur og ævi, flytja það með sér á milli búslóða og kyn­slóða?

„Ég held að bækur geti breytt okkur og með því að breyta okkur geti þær breytt heim­inum. Bækur sem við tengjum við, sem hafa opnað ein­hverjar dyr fyrir okkur eða hjálpað okkur á erf­iðum tíma eða glatt okkur, þær eru hluti af per­sónu­legri sögu hvers og eins – og þess vegna viljum við hafa þær nálægt okkur. Maður sam­samar sig text­anum. Þessar hug­myndir og sögur, þær verða hluti af manni sjálfum.“

Rafbækur og hljóð­bækur hins vegar …