Sólrún er átt­ræð ekkja sem áður vann á bóka­safni en býr nú í örygg­is­í­búð fyrir aldr­aða. Í byrjun er her­berg­inu lýst nákvæm­lega, sökn­uði eftir afkom­endum og ást­ar­æv­in­týrum á elli­heim­ili. En þegar maður rennir yfir fyrsta kafl­ann aftur áttar maður sig á að strax þarna er hún orðin nokkuð óáreið­an­legur sögu­maður. Hún seg­ist vera farin að bíða eftir dauð­anum – en svo kemur í ljós að hún á margt ógert áður en hann fær heim­boð – og þá talar hún um hvernig „Dætur mínar, barna­börn og barna­barna­börn heim­sóttu mig öðru hverju og þegar þau voru farin verkj­aði mig bók­staf­lega af ein­man­a­kennd.“

Þegar ást­kona hennar deyr ákveður hún svo að strjúka, því það eru gamlar sorgir og ein­mana­leiki sem hún þarf að gera upp.

Eig­in­mað­ur­inn og afkom­end­urnir fá merki­lega lítið pláss í sög­unni; mögu­lega væri þeirra saga efni í fram­halds­bók, kannski er eitt­hvað óupp­gert þar á milli – en ég held samt …