Rannsókn Land­lækn­is­emb­ætt­is­ins á hóp­sýk­ing­unni á Landa­koti síð­asta vetur hefur leitt í ljós að einna helst mega rekja hana til ófull­kom­innar hólfa­skipt­ingar sem stuðl­aði að mik­illi og hraðri útbreiðslu smita innan landa­kots. Þá var fræðslu og þjálfun starfs­manna ásamt eft­ir­liti með fylgni við sýk­ing­ar­varnir ábóta­bvant. 

Í nið­ur­stöðum sínum bendir land­læknir á að skortur hafi verið á sýna­tökum á Landa­koti, bæði í hóp­sýk­ing­unni og aðdrag­anda hennar sem „leiddi til þess að smit upp­götv­uð­ust seinna en ella og dreifð­ust á aðrar stofn­anir“. Atburð­ar­rás­ins bendir þá til þess að skort hafi á aðgerð­ar­stjórnun í upp­hafi hóp­sýk­ing­ar­innar.

Á skömmum tíma greindust smit hjá 99 sjúk­lingum og starfs­mönnum á Landa­koti og í kjöld­arið var Land­spít­ali færður á neyð­ar­stig. Smit dreifð­ust þá einnig frá Landa­koti á tvær aðrar stofn­anir sem leiddi til dauðs­falla. „Þetta er ein alvar­leg­asta og umfangs­mesta hóp­sýk­ing sem orðið hefur innan íslensks heil­brigð­is­kerfis,“ …