Himnaríki og helvíti

Það er hel­víti langt í gosið, um tutt­ugu plús kíló­metra gangur til og frá Grinda­vík -  fyrst upp og síðan niður í Geld­inga­dal. Sjón­ar­spilið var svo stórt að eng­inn hugsar um leið­ina löngu til baka. Það var ótrú­legt að sjá þús­undir Íslend­inga berja þetta stór­kost­lega gos augum. Þrátt fyrir að vera lítið, þá er það eitt það fal­leg­asta sem ég hef séð - og hef ég séð öll gos lands­ins síð­ustu 40 árin.  

Þótt gosið sé ekki stórt miðað við önnur gos síð­ustu ár, þá er mað­ur­inn ein­hvern veg­inn minni í þessu lok­aða dal­verpi, heldur en til dæmis í Holu­hrauni sem var marg­falt stærra og öfl­ugra gos. Miðað við gang goss­ins mun hraunið fylla dal­inn á fimmtán dögum. Og þá byrjar ballið! Það er stutt í byggð, þótt Geld­inga­dalur sé í miðri óbyggð. 

Eyja­fjalla­jök­ull var bara strókur í fjarska en þarna kemst þú svo sann­ar­lega í nána snert­ingu við nátt­úru­öflin; hit­ann og hávað­ann sem gló­andi hraunið gefur frá sér, kvæsið í gígnum, lykt­ina af brenni­steini og hætt­una af gas­inu sem fylgir. 

Það var svo fal­leg gleði hjá öllum sem lögðu leið sína í Geld­inga­dal í gær til að sjá óbeisluð nátt­úru­öflin. Það var allt annað upp á ten­ingnum, þegar síð­ustu kíló­metr­arnir til baka voru svona ótrú­lega langir. Margir dauð­þreyttir eftir að hafa staldrað við í stutta stund í himna­ríki.

Síðan kom kvöldið og nóttin. Ég hafði mætt hund­ruðum manna á leið í gos­s­töðv­arnar rétt fyrir myrkur. Ég hafði áhyggjur, því margir virt­ust ekki búnir fyrir rign­ingu og slyddu, sem spáð var.  Enda kom á dag­inn að í nótt þurfti að kalla til allar björg­un­ar­sveitir á suð­vest­ur­horn­inu til að bjarga fólki sem annað hvort örmagn­að­ist eða villt­ist af leið í myrkr­inu og kuld­anum. Það er EKKERT ferða­veður í dag og svæðið lokað vegna gasmeng­unnar.