„Ég man ekki mikið eftir æsku minni; ég man brot og brot,“ segir Jóhanna Ósk Þrast­ar­dóttir og tengir það við að hún var lögð í ein­elti öll grunn­skóla­árin. Hún skipti þrisvar sinnum um skóla vegna flutn­inga. „Mamma sagði að þegar ég var í einum skól­anum hefði ég komið grát­andi heim næstum því á hverjum degi. Hún sagði að mér hefði liðið það illa.

Ég og vin­kona mín vorum lagðar í ein­elti í 6. bekk af tveimur strákum; þeir áttu það til að upp­nefna okkur og henda grjóti í okkur. Þeir köll­uðu mig hross og settu út á útlit mitt og lík­ams­bygg­ingu en ég var með stórar fram­tennur sem barn. Ég sé það í dag að þeir áttu sjálfir rosa­lega erfitt.“ Jóhanna segir að vegna upp­nefn­is­ins hafi hún aldrei brosað svo að sæist í tenn­urnar fyrr en fyrir nokkrum árum. „Það eru ekk­ert allir ung­lingar mynd­ar­legir og ég var ómynd­ar­leg …