Hæstiréttur vísaði í morgun frá meiðyrðamáli Guðmundar Spartakusar Ómarssonar gegn Atla Má Gylfasyni, fyrrverandi blaðamanni Stundarinnar. Er Guðmundi gert að greiða 2,6 milljónir króna í málskostnað.

Þar með lýkur síðasta af þremur meiðyrðamálum sem Guðmundur Spartakus höfðaði á hendur íslenskum fjölmiðlum vegna umfjöllunar um fréttir um hann í fjölmiðum í Paragvæ og svo hvarf annars Íslendings í landinu, Friðriks Kristjánssonar. Umfjöllun Stundarinnar var birt í desember 2016 og hefur málareksturinn því tekið um þrjú ár.

Sigmundur Ernir Rúnarsson, dagskrárstjóri sjónvarpsstöðvarinnar Hringbrautar, var sýknaður í Hæstarétti af kröfum Guðmundar Spartakusar í maí í fyrra. Ríkisútvarpið ákvað hins vegar að greiða Guðmundi Spartakusi 2,5 milljónir króna í bætur vegna sambærilegrar umfjöllunar um fréttir í paragvæsku dagblaði um hann. Mál hans gegn Ríkisútvarpinu var þannig ekki leitt til lykta fyrir dómstólum.

Í apríl síðastliðnum var Guðmundur Spartakus einnig fyrir dómi, þá vegna þess að hann var talinn hafa ekið bíl undir áhrifum áfengis og hótað lögreglumanni lífláti á Gullinbrú í Grafarvogi í fyrra. Guðmundur Spartakus var dæmdur sekur í málinu.

Guðmundur Spartakus stefndi Atla Má og Stundinni vegna umfjöllunar í Stundinni um hvarf Friðriks Kristjánssonar í Paragvæ. Nafn Guðmundar Spartakusar kom fyrir í umfjölluninni þar sem íslensk lögregluyfirvöld reyndu mánuðum saman að ná sambandi við hann vegna málsins. Guðmundur Spartakus vildi fá greiddar tíu milljónir króna frá Stundinni og Atla Má.

Hæstiréttur kemst að þessari niðurstöðu þar sem Guðmundur Spartakus hafði ekki verið nafngreindur í neinum þeirra ummæla sem kært var fyrir, heldur hafi verið talað um „ónefnda Íslendinginn“ í samhengi við frásögn vitnis.

„Frágangi málsgagna fyrir Hæstarétti var mjög ábótavant þannig að afar erfitt var að lesa hvað stóð í mörgum þeirra.“

„Í ummælum þeim sem til umfjöllunar eru hér fyrir dómi var stefndi hvergi nafngreindur en í héraðsdómsstefnu var að engu leyti gerð grein fyrir því hvernig ummæli í einstökum liðum fælu í sér meiðyrði í garð hans,“ segir í dómnum. „Þannig var því ekki lýst hvers vegna telja yrði að þeir sem lásu umræddar greinar og sáu eða hlýddu á frásagnir þar sem hin umstefndu ummæli komu fram gætu dregið þá ályktun að stefndi væri hinn ónefndi maður er valdið hefði dauða [Friðriks Kristjánssonar].“

Þá vísar Hæstiréttur til þess að vinnubrögð lögmanns hafi verið „ámælisverð“. „Það athugast að frágangi málsgagna fyrir Hæstarétti var mjög ábótavant þannig að afar erfitt var að lesa hvað stóð í mörgum þeirra. Er það ámælisvert,“ segir í lok dómsins.