Við erum stödd í lít­illi ris­í­búð í Þing­holt­unum. Við­mæl­andi minn er Heiðar Sum­ar­liða­son höf­undur verks­ins. Tæplega tveggja ára gömul dóttir hans þrammar um gólfið á meðan við bíðum eftir að kaffið verði til. Þegar ég segi að einn af ókost­unum við það að skrifa fyrir utan hversu lág launin eru, sé allt kaffið sem maður þurfi að kaupa, hlær Heiðar og bendir mér á að það sé frá­drátt­ar­bært frá skatti. 

„Mig lang­aði að skrifa um kúgun og þöggun. Ég vildi búa til sögu­svið þar sem ekki mætti tala um ákveð­inn atburð og fólk alltaf að reyna að tala um eitt­hvað annað. Það eru ýmsir ljótir atburðir í verk­inu sem þú sérð aldrei á svið­inu. Verkið snýst um að fela það sem gerð­ist og passa að eng­inn kom­ist að því.“

„Erum við ekki flest á flótta?“ gríp ég inn.

„Jú. Ég myndi segja að þegar við flest upp­lifum eitt­hvað sem fær okkur til að efast um hvort við séum góðar mann­eskjur þá kjósum við að gleyma því. Við