Mynd: Heiða Helgadóttir

Stórt skref að tala um árás en ekki slys

„Ertu tryggð?“ var eitt það fyrsta sem banda­ríski bráðalið­inn spurði Silju Báru Ómars­dóttur þar sem hún lá alblóðug á heim­ili sínu í Los Angeles eftir alvar­lega árás. Örlög bráðalið­ans, sem valdi sér það starf að bjarga manns­lífum, eru þau að hann verður að spyrja þess­arar spurn­ingar áður en ákveðið er hvert skuli fara með sjúk­ling. Banda­rískt heil­brigð­is­kerfi gerir það að verkum að hann fer ekki með fólk á besta mögu­lega stað, heldur á þann stað sem fjár­ráð sjúk­lings leyfa. Silju Báru tókst með naum­indum að hvísla nafn háskóla síns, USC, og bráðalið­inn tók því sem stað­fest­ingu á því að hún væri með trygg­ingar frá skól­anum. Sem betur fer.

Andlit Silju Báru er lands­mönnum flestum kunn­ugt. Ósjaldan er hún fengin í fjöl­miðla til að vera álits­gjafi þegar stór alþjóða­mál eru til umfjöll­unar, já eða banda­rísk stjórn­mál. Hún hefur kennt hund­ruðum nem­enda við stjórn­mála­fræði­deild Háskóla Íslands, sat í stjórn­laga­ráði og vakti nýlega athygli fyrir bók­ina Rof – Frá­sagnir kvenna af fóst­ur­eyð­ingum, en þær Steinunn Rögn­valds­dóttir voru til­nefndar til Fjöru­verð­laun­anna fyrir verkið. Flestir þekkja and­lit Silju Báru – en fæstir sög­una sem býr í and­lit­inu.

Árið 1999, þegar Silja Bára var í meist­ara­námi í alþjóða­sam­skiptum í Los Angeles, var brot­ist inn til hennar. Það var rétt eftir mið­nætti aðfar­arnótt laug­ar­dags um miðjan júlí að hún varð vör við umgang fyrir utan. Silja bjó á jarð­hæð og riml­arnir, sem jafnan voru fyrir svefn­her­berg­is­glugga hennar, höfðu verið teknir niður á meðan blokkin var máluð. Allt í einu stóð maður í glugg­anum. Silja öskr­aði, sagð­ist ætla að hringja á lög­regl­una og það næst sem hún man er að hún lá í blóði sínu á gólf­inu. Maðurinn hafði kastað grjóti í höf­uðið á henni með þeim afleið­ingum að Silja höf­uð­kúpu­brotn­aði og það kvarn­að­ist upp úr höf­uð­kúp­unni þannig að flísar úr henni fóru inn í heila. Einhvern veg­inn tókst henni þó að hringja á eftir aðstoð.

Heppin að vera tryggð

„Ég var mjög heppin. Stuttu áður höfðu meist­ara- og dokt­or­snemar við skól­ann ákveðið að ganga í stétt­ar­fé­lag. Banda­ríkja­menn eru mjög hræddir við stétt­ar­fé­lög en ein megin krafan var sú að við fengjum sjúkra­trygg­ingar 

Kjósa
6
Hvernig finnst þér þessi grein? Skráðu þig inn til að kjósa.

Athugasemdir

Allar athugasemdir eru ábyrgð á þeirra sem þær skrifa. Heimildin áskilur sér rétt til að fjarlægja ærumeiðandi og óviðeigandi athugasemdir.

Nýtt efni

Mest lesið undanfarið ár