Fyrir flestum er Sigurður Pálsson fyrst og fremst ljóð­skáld, leik­skáld og þýð­andi. Þannig var einnig með mig fram til árs­ins 2010, þegar okkur Sigurði var komið saman og hann gerð­ist leið­bein­and­inn að BA-verk­efn­inu mínu. Ég var þá búinn að vera í námi í rit­list við Háskóla Íslands frá árinu 2008, hafði skrifað tals­vert af ljóðum og var búinn að taka ákvörðun um að loka­verk­efnið mitt yrði ljóða­bók. Þá lá bein­ast við að fá Sigurð til þess að leið­beina mér og þannig voru hestar okkar teymdir saman.

Seint á árinu 2010 og í byrjun árs 2011 hitt­umst við svo reglu­lega á Café Ros­en­berg, sem er rétt hjá vinnu­stofu Sigurðar. Ég sendi Sigurði nýj­ustu útgáf­una af hand­rit­inu mínu, sem hann prent­aði út, krass­aði í með blý­ant og við fórum svo yfir. Ég sat aldrei í nám­skeið­unum sem Sigurður kenndi, þar sem fólki gefst kostur á að læra lestur ljóða og skrift af einu fremsta ljóð­skáldi þjóð­ar­innar. Þannig að þegar við hitt­umst og fórum að ræða ljóðin mín hafði ég enga reynslu af Sigurði aðra en að lesa verkin hans.