Þessi grein birtist upphaflega í Stundinni fyrir meira en 9 árum.
Uppskrift

Eitís mætir næntís í eldhúsinu

Allt frá því hann sat uppi á eld­hús­bekkn­um hjá mömmu sinni sem lít­ill dreng­ur og lét hana mata sig af köld­um fiski með smjöri hef­ur Grím­ar Jóns­son kvik­mynda­fram­leið­andi ver­ið mik­ill mat­gæð­ing­ur. Hér deil­ir hann fimm rétt­um sem eiga sér­stak­an stað í hjarta hans og maga.

Eitís mætir næntís í eldhúsinu
Grímar Jónsson Nýtur sín við að elda og þróa klassíska rétti á borð við spaghettí og lasagne. Mynd: Kristinn Magnússon
Hólmfríður Helga Sigurðardóttir
ritstjorn@heimildin.is

1. Puttafiskur og smjör

 

Ég og yngri bróðir minn, Kalli, sátum oft upp á borði og mamma mataði okkur á köldum fisk með smjörklípu. Einfalt og gott, við elskuðum það víst. Kannski er það ástæðan fyrir því að ég hætti að borða kalt smjör fyrir tíu ára aldur og get ennþá ekki hugsað mér að borða það. Ég bara meika ekki kalda fitu, hvað þá smjör. Finnst það klígjukennt og  mér verður óglatt bara við tilhugsunina. Bráðið smjör er hins vegar nauðsynlegt í flest sem gott er og magnað að fólk sé ennþá að kaupa smjörlíki sem kostar jafn mikið. 

2. Spaghettí og lasagne

Þegar mamma og pabbi voru að alast upp var fiskur sex sinnum í viku og kjöt í hádeginu á sunnudögum. Á mínum æskuárum var hins vegar meira 

Kjósa
0
Hvernig finnst þér þessi grein? Skráðu þig inn til að kjósa.
Efnisorð

Athugasemdir

Allar athugasemdir eru ábyrgð á þeirra sem þær skrifa. Heimildin áskilur sér rétt til að fjarlægja ærumeiðandi og óviðeigandi athugasemdir.

Mest lesið

Mest lesið

Mest lesið í vikunni

Maður getur ekki tekið neinu sem sjálfsögðum hlut
5
Viðtal

Mað­ur get­ur ekki tek­ið neinu sem sjálf­sögð­um hlut

Linda Þor­valds­dótt­ir er húsa­mál­ari sem mál­ar mál­verk og steypu­lista­verk í líki dauð­ans hafa vak­ið at­hygli á lóð­inni henn­ar. Und­ir niðri kraum­ar þung­lyndi sem hef­ur fylgt henni alla tíð. Sorg­ina þekk­ir hún, eft­ir að hafa misst syst­ur sína en í fyrra lést barns­fað­ir henn­ar þeg­ar hann féll of­an í sprungu í Grinda­vík. Eft­ir kuln­un hóf hún störf hjá Kirkju­görð­um Reykja­vík­ur.

Mest lesið í mánuðinum

„Ég var lifandi dauð“
3
Viðtal

„Ég var lif­andi dauð“

Lína Birgitta Sig­urð­ar­dótt­ir hlú­ir vel að heils­unni. Hún er 34 ára í dag og seg­ist ætla að vera í sínu besta formi fer­tug, and­lega og lík­am­lega. Á sinni ævi hef­ur hún þurft að tak­ast á við marg­vís­leg áföll, en fað­ir henn­ar sat í fang­elsi og hún glímdi með­al ann­ars við ofsa­hræðslu, þrá­hyggju og bú­lemíu. Fyrsta fyr­ir­tæk­ið fór í gjald­þrot en nú horf­ir hún björt­um aug­um fram á veg­inn og stefn­ir á er­lend­an mark­að.

Mest lesið í mánuðinum

Nýtt efni

Mest lesið undanfarið ár