„Ég horfðist í augu við svartnættið“ 

Hann var ekki búinn að vera nema nokkrar vikur á þingi þegar hann greindi frá því að þung­lyndið hefði sótt aftur að honum með sinni vægð­ar­lausu grimmd og við því væri aðeins eitt að gera: að leita sér hjálpar. Hann væri því far­inn í veik­inda­leyfi. Í kjöl­farið var hann vistaður á geð­deild þar sem hann dvaldi um jólin og tók þá ákvörðun að leyfa þessum sjúk­dómi aldrei aftur að ganga svona langt.

Eftir átta ára starf sem frétta­maður á RÚV til­kynnti hann í júlí að hann hefði sagt starfi sínu lausu og væri geng­inn til liðs við Pírata. Í októ­ber var hann síðan kjör­inn á þing og við tóku aðstæður sem vöktu með honum kvíða. Kvíða sem kann að vera eðli­legur þegar þú ert að byrja í nýju starfi en vegna sinnar veik­inda­sögu ræður Gunnar Hrafn almennt verr við kvíða en almennt gengur og ger­ist.

Það var svo á dimmasta degi árs­ins, þann 22. des­em­ber, sem hann var vistaður á geð­deild. Það var stórt og erfitt skref fyrir nýkjör­inn þing­mann, jafn­vel þótt hann hafi rætt opin­ber­lega um sín veik­indi. „Það kom mér á óvart hvað það var stórt skref að fara í inn­lögn. Þetta var erf­ið­ara en ég hefði haldið. Ég hefði ekki getað það nema vegna þess að vinir mínir stóðu þétt við bakið á mér og vin­kona mín beið með mér þar til ég var kom­inn inn. Mér fannst þetta alveg ofboðs­lega erfitt. Sér­stak­lega fyrsta nóttin á geð­deild. Ég gat ekki sofið. Mér fannst eins og þyrfti að kom­ast út. Á sama tíma vissi ég að þarna væri mér best borgið og að ef ég myndi ganga út myndi ekk­ert betra taka við. Svo ég hark­aði af mér.“

Fór fram af brúninni 

Aðdrag­and­inn að inn­lögn­inni var ekki langur, en ákveðin stíg­andi var í þró­un­inni þar til hann fór fram af brún­inni í byrjun des­em­ber. Þegar kvíð­inn gerði fyrst vart við sig ætl­aði Gunnar Hrafn að róa taug­arnar með því að taka hálfa róandi. Hann fór að gera það reglu­lega. Síðan fékk hann sér bjór, sem er honum hættu­legt því hann er alkó­hólisti og var óvirkur á þessum tíma. Þannig hélt þetta áfram, hann fór að taka verkja­töflur, svefn­töflur og hvað sem er til þess að slá á mesta stressið. „Mér fannst eins og ég væri að fá tauga­á­fall og yrði að fá eitt­hvað til þess að afstýra því. En um leið og ég lagð­ist á þessar hækjur veikt­ist ég mjög illa og hætti að gæta að regl­unni í mínu lífi, að taka lyfin á réttum tíma og í réttum skömmtum.