Íslend­ingar losa þrefalt meira af gróð­ur­húsa­loft­teg­undum heldur en meðal jarð­ar­bú­inn. Þá er losun gróð­ur­húsa­loft­teg­unda á hvern íbúa hér á landi tvö­falt meiri en á hvern íbúa í Evrópu. Losunin hefur auk­ist um 26 pró­sent á síð­ustu 25 árum og allt útlit er fyrir að hún muni aukast um tugi ef ekki hund­ruð pró­sent á næstu árum og ára­tugum. Fá eða engin dæmi eru um slíka aukn­ingu í öðrum þró­uðum ríkjum. Að öllu óbreyttu mun Ísland ekki ná mark­miðum sínum innan Kyoto-bók­un­ar­innar fyrir árið 2020 né standa við skuld­bind­ingar sínar gagn­vart Par­ís­ar­samn­ingnum til árs­ins 2030. Langmest af aukn­ingu los­unar fram til þessa og í fyr­ir­liggj­andi spám er frá stór­iðju, eða um 45 pró­sent af heild­ar­losun Íslands. 

Á sama tíma er stefnt á enn frek­ari upp­bygg­ingu kís­il­vera í Helguvík sem og á Grund­ar­tanga auk þess sem hug­myndir eru uppi á borð­inu um stækk­anir álvera. Ekki nóg með það heldur eru íslensk stjórn­völd ennþá að gera sér vonir um að jarð­gas og olía finn­ist á Dreka­svæð­inu í nán­ustu fram­tíð. Ljóst er að með slíkum fundi myndi Ísland leggja enn meira af mörkum til hlýn­unar loft­hjúps­ins, hvort sem það væri með beinum eða óbeinum hætti. Svæðið í kringum norð­ur­heim­skautið hlýnar nú þegar tvö­falt hraðar en aðrir heims­hlutar vegna lofts­lags­breyt­inga og vetr­ar­ísar á svæð­inu hafa rýrnað um álíka land­svæði og Frakk­land og Þýska­land til sam­ans.

Líkt og rakið verður hér á eftir þá birt­ast þessar rót­tæku og aft­ur­kræfu breyt­ingar á nátt­úru okkar og umhverfi helst sem ný tæki­færi í augum margra þeirra sem ræða þessi mál á vett­vangi íslensks stjórn­mála- og við­skipta­lífs. Hröð bráðnun íss á norð­ur­slóðum mun þýða aukið aðgengi fyr­ir­tækja að verð­mætum auð­lindum norð­ur­slóða og vilja ýmsir áhrifa­menn að Ísland verði eins konar þjón­ustu­mið­stöð fyrir olíu- og gasvinnslu svæð­is­ins. Þá sjá margir fyrir sér að hér geti risið stór­skipa­höfn sem sinna mun flutn­ingum á milli Asíu og Evrópu þegar nýjar skipa­leiðir opn­ast yfir Norður-Íshaf. Þjóðin sem er með bux­urnar á hæl­unum í umhverf­is­mál­unum er löngu farin að hita upp fyrir gullæðið á norð­ur­slóðum.