Fólk

Lilja Hafdís Óla­dóttir á Merki á Jökuldal líður best í óbyggðum og stendur vakt­ina í Sænauta­seli, þar sem hún tekur á móti gestum með nýbök­uðum lummum. Eftir frá­fall móð­ur­innar var hún komin í hús­mæðra­hlut­verk fimmtán ára gömul, auk þess að sinna bústörfum. Rúmlega tví­tug varð hún móðir en gaf barnið til ætt­leið­ingar. Seinna eign­að­ist hún annað barn. Nú líður henni best úti í nátt­úr­unni og í kringum dýrin, enda rollu­hvísl­ari sem var eitt sinn bjargað af hesti og getur séð í niða­myrkri.

„Þú lætur fólk aldrei sjá þig í dragi fyrir utan klúbbana,“ segir Ray Milano, flótta­maður frá Venes­ú­ela. Hann varð fyrir árás í heima­landi sínu þegar hann skemmti sem dragdrottn­ingin Crisartista. Ray hafði lagt drag-hæl­ana á hill­una þegar honum bauðst að koma fram með nýjum íslenskum vini sínum, stór­stjörn­unni Páli Óskari Hjálmtýs­syni.

Helena Huld Haf­steins­dóttir hún missti vin­konu sína þegar hún var fjórtán ára. Henni fannst sem ver­öldin hefði stöðvast og átti erfitt með að sjá aðra halda lífi sínu áfram. Það tók hana langan tíma að vinna úr sorg­inni en fimm árum síðar er hún farin að horfa björtum augum til fram­tíðar.

Áslaug Pálma­dóttir Thorlacius var fjórtán ára gömul þegar hún missti nána vini með svip­legum hætti. Í kjöl­farið þurfti hún að takast á við sáran missi, flókna sorg og spurn­ingar sem aldrei verður hægt að svara til fulls. Hún segir hér frá því sem hjálp­aði henni.

Þann 7. júní verða fimm ár liðin frá frá­falli Emblu Arnars Katrín­ar­dóttur. Andlát hennar var harma­fregn fyrir sam­fé­lagið, en fjöl­skyldan sat eftir með sorg­ina. Löngu áður en Embla fékk grein­ingu var fjöl­skyld­unni orðið ljóst að hún væri orðin alvar­lega veik, en vegna þess hve þögul veik­indin voru tók tíma að fá áheyrn. Jafnvel þá skorti skiln­ing á stöðu barns­ins, sem svipti sig lífi og var jörðuð á fimmtán ára afmæl­is­dag­inn sinn.

Þegar Margrét Ísaks­dóttir flutti frá Hvera­gerði ákvað hún að njóta menn­ing­ar­lífs­ins í borg­inni.

Gunnar Rand­vers­son starf­aði í ára­tugi sem tón­list­ar­kenn­ari, hefur skrifað ljóð og smá­sagna­safn. Áföllin hafa mótað líf hans. Ellefu ára gam­all horfði hann á föður sinn deyja, 21 árs missti hann móður sína og fyrir þremur árum lést fjög­urra ára gam­all dótt­ur­sonur hans. Í ljóða­bók­inni Hvernig er sökn­uður á lit­inn? eru ljóð skrifuð í minn­ingu litla drengs­ins. Eftir frá­fall hans leit­aði Gunnar í kirkj­una.

Jónas Kwei Ting Sen segir skoðun sína umbúða­laust og við­ur­kennir að sjá stundum eftir því sem hann hefur skrifað. Nafn kín­versks afa hans, Kwei Ting, merkir „hinn heið­ar­legi“ og það hefur Jónas ætíð að leið­ar­ljósi. Að baki bein­skeyttri ímynd býr saga sem fáir þekkja til fulls. Snemma á lífs­leið­inni brill­er­aði hann sem píanó­leik­ari og tón­skáld, en á bak við tón­list­ina er saga af ein­elti og botn­lausri sorg, stór­brotnum ævin­týrum og and­legri leit sem hefur farið með hann um djúpa dali, í dul­speki, hug­leiðslu og að lokum í faðm kaþ­ólsku kirkj­unnar.

Lára Magn­ús­ar­dóttir, doktor í sagn­fræði, byrj­aði að leita í Íslenska forn­bréfa­safn­inu á náms­ár­unum sínum og hefur ekki hætt því síðan.

Sindri Sparkle stígur á svið um helg­ina og ætlar að gera grín að fána­upp­hlaupi Mið­flokks­ins en vara­for­mað­ur­inn kveink­aði sér undan sýni­leika hinseg­in­fán­ans í grunn­skólum Reykja­vík­ur­borgar.

Fjórir ein­stak­lingar sem unnið hafa mis­mun­andi kyn­lífs­vinnu á Íslandi segja þörf á að breyta lögum og laga við­horf sam­fé­lags­ins. Ein­angrun fólks sem vinnur slíka vinnu sé hættu­leg. Í dag hafa þau komið upp sínu eigin tengsla­neti til að styðja hvert annað og passa upp á öryggi og mann­rétt­indi kyn­lífs­verka­fólks og þolenda vændis.

Ferm­ing­ar­ár­gangur barna sem bjuggu í Grinda­vík þegar bær­inn var rýmdur telur sex­tíu börn. Ekkert þeirra býr enn í bænum. Nú er tæpur helm­ingur hóps­ins mættur og troð­fyllir kirkj­una með fjöl­skyldum sínum.