„Af hverju er eng­inn svona á Íslandi annar en ég, mamma?“ er ein af þeim spurn­ingum sem Hekla, sextán ára stelpa frá Dalvík, hefur reglu­lega spurt mömmu sína að á und­an­förnum árum. Það er ekki skrýtið að hana sé farið að lengja eftir svörum og því að ein­hver skilji það sem hún er að ganga í gegnum. Í fjögur ár hefur henni blætt um augu og eyru, auk þess sem­hún kastar upp blóði og þá hefur reglu­lega liðið yfir hana.

Þær mæðgur búa í nota­legri íbúð í fal­legu húsi á Dalvík, ásamt Kötlu, sem er eldri systir Heklu. Ég banka upp á hjá þeim á fal­legum en ísköldum laug­ar­dags­eft­ir­mið­degi. Það er nota­leg stemn­ing og hlýtt inni hjá þeim, gott að kom­ast inn úr kuld­anum. Úr útvarp­inu ómar lág tón­list og við setj­umst niður í stof­unni. Hekla lítur út og kemur fram eins og ósköp venju­leg stelpa í 1. bekk …