„Það er gaman að takast á við hið ómögu­lega, að sam­eina í eitt tvo staði, fjarri hvor öðrum. Í öllum þessum verkum er ég einmitt að leika mér með þetta. Ísland og Banda­ríkin, Banda­ríkin og Brasilía. Að ein­hverju leyti þá er áhugi minn á svona stað­rænum sam­runa, tengdur minni eigin sögu, sem Íslend­ingur í fjar­lægu landi, en upp á síðkastið hafa það kannski verið efnin og formin sjálf og stað­ar­upp­runi þeirra sem hafa orðið að aðal­at­riði. Timbur og pappír frá Brasilíu, íslenskur jarð­leir og hús í Hlíðunum.“

Þegar Katrín dvelur erlendis er hún oft spurð um hvað skýri þá miklu grósku sem hefur verið á Íslandi síð­ustu ára­tugi í listum. Hvernig svona lítil þjóð getur átt svona marga frá­bæra lista­menn. Algengt sé að það sé sett í sam­hengi við villta nátt­úr­una og sér­stök nátt­úru­tengsl eyj­ar­skeggja. „Það eimir eftir af þess­ari gömlu hug­mynd sem aldrei hefur verið …