Margir bók­menntanördar hafa það fyrir sið að reyna að geta sér fyrir fram til um hvaða bækur verði til­nefndar til Íslensku bók­mennta­verð­laun­anna og gengur að sjálf­sögðu mis­vel. Þegar til­nefn­ingar voru kynntar í lok nóv­em­ber­mán­aðar var Jarðljós, tíunda ljóða­bókar Gerðar Kristnýjar, nýkomin á nátt­borðið hjá þeirri sem hér skrifar og rataði hik­laust á gisk­list­ann. Sú var enda raunin að Gerður hlaut til­nefn­ingu til verð­laun­anna og er það ekki í fyrsta sinn. Verð­launin hefur hún einu sinni hreppt, fyrir Blóð­hófni árið 2010.

Hennar sterka skáldrödd

Skáldið skiptir Jarð­ljósi upp í fimm kafla sem hver gæti nán­ast staðið sem sjálf­stæð ljóða­bók og við end­ur­tek­inn lestur kemur ósjálfrátt sá ryþmi í les­and­ann að vilja kafa í einn kafla í senn. Ljóðin innan hvers kafla hverf­ast um til­tekin þemu eða sömu upp­sprett­una, en það eru svo stíl­brögð Gerðar og hennar sterka skáld­rödd sem ljá bók­inni heild­ar­svip­inn. Stíll hennar er meit­l­aður og í honum er ein­hver …