Ekkert fékkst upp í ríf­lega 43 millj­óna króna kröfur í þrotabú Útgáfu­fé­lags Viljans, sem hélt úti sam­nefndum fjöl­miðli. Skiptum á þrota­bú­inu lauk á þriðju­dag, sam­kvæmt aug­lýs­ingu sem birt­ist í Lög­birt­inga­blað­inu. Engin breyt­ing hefur hins vegar verið á starf­semi fjöl­mið­ils­ins Viljans, sem enn er gef­inn út undir rit­stjórn Björns Inga Hrafns­sonar. 

Útgáfu­fé­lagið var í eigu for­eldra Björns Inga en til þess var stofnað árið 2018, eftir að hann hafði misst frá sér Pressu­sam­stæð­una árið áður. Þegar Viljinn var stofn­aður sagð­ist Björn Ingi vera að opna borg­ara­lega sinn­aðan fjöl­miðil.

Þetta er langt frá því fyrsta gjald­þrotið sem teng­ist Birni Inga. Frá hruni hafa sjö félög tengd blaða­mann­inum orðið gjald­þrota auk hans sjálfs. Samtals nema lýstar kröfur í þrota­búin átta um 1.800 millj­ónum króna, en ekki liggur fyrir hversu háum kröfum hefur verið lýst í eitt þeirra. 

Pressu­sam­stæðan var byggð upp af hinum ýmsu miðlum, svo sem DV og Press­unni, en árið 2017 urðu útgáfu­fé­lög þess­ara tveggja miðla gjald­þrota. 235 millj­ónum var lýst í þrotabú DV og 315 millj­ónum í þrotabú Pressunnar án þess að eignir fengjust upp í kröf­urnar. Annað félag, Frjáls fjöl­miðlun, hafði þá þegar keypt helstu eignir út úr félög­unum og rak fjöl­miðl­ana áfram. Þriðja fjöl­miðla­fyr­ir­tækið tengt þessu veldi Björns Inga, Vef­pressan ehf,, varð svo gjald­þrota ári síðar eftir harðar deilur um sölu eigna til Frjálsrar fjöl­miðl­unar.  

Risastórt persónulegt þrot

Þegar greint var frá per­sónu­legu gjald­þroti Björns Inga upp á 287 millj­ónir árið 2022, rakti hann málið aftur til Vef­pressu­tím­ans. Hann hafði þá verið dæmdur til að greiða þrota­búi Pressunnar 80 millj­ónir króna auk vaxta. 

„Það er kannski við hæfi, nú þegar akkúrat 13 ár eru í dag frá því vef­mið­ill­inn Pressan hóf göngu sína, að segja hér frá því að í síð­ustu viku fór ég í per­sónu­legt gjald­þrot vegna mála sem tengj­ast fjöl­miðla­rekstr­inum fyrir nokkrum árum og hafa verið mér þungur baggi að bera um ára­bil. Það er ekk­ert skemmti­legt, en nauð­syn­legt úr því sem komið var. Þetta er bara staðan, ég var í alls konar per­sónu­legum ábyrgðum og maður verður að taka ábyrgð á eigin gjörðum, mis­tökum sem voru gerð og horfast í augu við stað­reyndir,“ skrif­aði Björn Ingi um eigið gjald­þrot á Facebook. 

Ekkert fékkst upp í kröf­urnar á hendur honum. 

Steikur upp í skuldir

Í milli­tíð­inni hafði svo veit­inga­hús sem Björn Ingi hafði keypt að loknu Pressu­æv­in­týri sínu orðið gjald­þrota. Það var steik­húsið Argent­ína. Björn Ingi hafði eign­ast stað­inn í októ­ber árið 2017 en rekstr­ar­fé­lag Argent­ínu, BOS ehf., var tekið til gjald­þrota­skipta í maí 2018. Hann hafði þá stuttu áður haldið því fram við Frétta­blaðið að hann væri ótengdur staðnum og að nýir eig­endur, sem hann vildi ekki nefna hverjir væru, hefðu tekið við honum. Opinber gögn bentu þó til að hann væri enn eig­andi þegar félagið varð ógjald­fært. Ekkert fékkst upp í 137 millj­óna króna kröfur. 

Athygli hafði vakið nokkrum mán­uðum áður þegar fjár­festir­inn Árni Harð­ar­son, sem hafði ásamt fleirum keypt hluti í Press­unni, sagði í yfir­lýs­ingu að Björn Ingi hefði reynt að greiða fyrir hluti í Press­unni með steikum á Argent­ínu að and­virði sex millj­óna króna. 

Eldri gjaldþrot

Þetta voru þó ekki fyrstu gjald­þrotin tengd Pressu­sam­stæðu Björns Inga, því strax árið 2013 hafði Emoll ehf., sem var rekið sem hluti af sam­stæð­unni verið tekið til gjald­þrota­skipta. Engar eignir fund­ust í þrota­búi Emoll til að ganga upp í 19,2 millj­óna króna kröfur sem höfðu verið gerðar á þrota­búið. Emoll rak tvær vef­versl­anir, Bútík.is og Mona.is, sem seldu ann­ars vegar vörur tengdar tísku, hönnun og heilsu, og hins vegar kyn­lífstæki. 

Tveimur árum fyrr hafði svo enn öðru félagi tengt Birni Inga verið lýst gjald­þrota. Það var félagið Caramba – hug­myndir og orð ehf. sem varð gjald­þrota árið 2011.

Um félagið var fjallað nokkuð í Rann­sókn­ar­skýrslu Alþingis um orsakir og aðdrag­anda falls íslenska fjár­mála­kerf­is­ins árið 2008, sem hluti af umfjöllun nefnd­ar­innar um tengsl fjöl­miðla­fólks og banka­kerf­is­ins. Eignir bús­ins dugðu skammt upp í 733,7 millj­óna króna kröfur en í fréttum fjöl­miðla frá þeim tíma er ekki til­greint nákvæm­lega hversu mikið en að „mikið vant­aði upp á að þær dygðu fyr­ir kröf­um“.

Björn Ingi hafði fengið lán frá Kaup­þingi til að kaupa hluta­bréf í bönk­unum. Engin veð voru lögð til grund­vallar og var Caramba tekið sem dæmi í skýrsl­unni um félög sem fengu lán sem erfitt væri að sjá hvernig standa ætti undir greiðslum af þeim í þeim til­gangi að halda uppi eft­ir­spurn eftir bréfum í bank­anum. Taldi nefndin að þetta gæti falið í sér mark­aðs­mis­notkun. 

Á sama tíma og hann þáði þessi lán til hluta­bréfa­kaupa var hann við­skipta­blaða­maður og fjall­aði um stöðu bank­anna.