„Já, ertu að lesa Braga Ólafs, um hvað er bókin?“ Þessa spurn­ingu fékk ég frá áhuga­sömum vini meðan á lestri bók­ar­innar INNANRÍKIÐ – Alexíus stóð. Mér vafð­ist tunga um tönn, ekki vegna þess að bókin væri ekki um neitt heldur einmitt vegna þess að hún fjallar um svo margt. Þessu nýjasta verki Braga mætti ef til vill helst lýsa sem end­ur­minn­inga­bók af óvenju­legum toga. Strax á fyrstu blað­síðu tekur höf­undur fram: „Þetta hér er ekki skáld­saga, ekki bein­línis,“ (bls. 5) og veltir því fyrir sér hvort hann sé að stíga feil­spor með því að skrifa bók sem ekki fellur bein­línis undir skáld­skap­ar­hug­takið. Eftir lestur Inn­an­rík­is­ins er því auðsvarað: Nei, hér er ekki stigið feil­spor!

Á tæp­lega 250 síðum fer Bragi með les­and­ann í ferða­lag út um hvipp­inn og hvapp­inn, til mis­fjar­lægrar for­tíðar, á vit fólks …