Þór­hildur Helga Þor­leifs­dóttir var heima þegar sím­inn hringdi. Á hinni lín­unni var sonur hennar. Rödd hans var óvenju­djúp og tónn­inn flatur. Hún heyrði strax að erindið var alvar­legt. „Sonur minn sagði að Patrekur hefði fund­ist úti í bíl­skúr og sjúkra­bíll væri kom­inn á stað­inn.“

Hún bað son sinn um að láta sig vita um leið og ljóst yrði hvert yrði farið með Patrek. Í milli­tíð­inni kom mað­ur­inn hennar heim, hún útskýrði stöð­una fyrir honum á meðan þau biðu, til­búin til að stökkva af stað. Síminn hringdi aftur. „Sonur minn sagði okkur að koma heim til þeirra, því þau hefðu ekki farið með sjúkra­bílnum. Þá vissi ég að Patrekur væri dáinn.“

Þar sem Þór­hildur Helga stóð í stof­unni brotn­aði hún saman. Hún hélt enn á sím­anum en lík­ami hennar var allur í keng og sárs­auk­inn nísti inn að beini. En hún varð að kom­ast strax af stað. Svo hún …