Eitt afskap­lega venju­legt kvöld til­kynnir Nanna að hún vilji skilnað frá Villa eftir fimm­tíu ára hjóna­band, hann sam­þykkir mögl­un­ar­laust. Óskaland eftir Bess Wohl var frum­sýnt í Borg­ar­leik­hús­inu nýlega og fjallar um felu­leiki og fyrir fram gefnar hug­myndir um fólk en aðal­lega um fjöl­skyldu á tíma­mótum.

Leikrit eftir hina banda­rísku Wohl hafa ekki ratað upp á leik­svið Íslands áður en hún hefur vakið ágæta lukku í heima­land­inu. Í Óska­landi setur höf­undur milli­stétt­ar­fjöl­skyld­una undir smá­sjá og sneiðir stundum alveg inn að sál­ar­tetr­inu með skar­pri grein­ingu á kyn­slóða­gjánni, sam­skipta­örð­ug­leikum og hvers­dags­leik­anum. Wohl er kannski ekki að finna upp hjólið þegar kemur að upp­bygg­ingu sög­unnar en þess þarf ekki alltaf. Þýðing Ingunnar Snædal situr vel í munni leik­ara og er sæmi­lega stað­færð, þó fangar þýð­ingin á titl­inum ekki margræðn­ina sem felst í Grand Horzon.

Vann sína vinnu og glataði sjálfum sér

Villi er þessi týpíski karl­maður sem fædd­ist um miðja síð­ustu öld sem gerði …