Egill Helgason, sem hefur haft dag­skrár­vald í póli­tískri umræðu hér á landi í yfir tvo ára­tugi, seg­ist ekki vera jafn­spenntur fyrir póli­tík og hann var áður. „Ég hef ekki mik­inn áhuga á póli­tík. Ég kem ekk­ert úr póli­tík. Ég byrj­aði ekki að hafa áhuga á póli­tík fyrr en ég var þrí­tugur. Ég var meira í bók­menntum og listum. Um þrí­tugt fór ég að lesa ævi­sögur stjórn­mála­manna og fékk þá áhug­ann, og fór meira út í frétta­mennsku sem tengd­ist póli­tík. Það má segja að ég sé far­inn aftur í mitt gamla sjálf sem hafði meiri áhuga á bók­menntum og listum en stjórn­málum.“

Þetta er meðal þess sem fram kemur í for­síðu­við­tali Heim­ild­ar­innar við Egil. 

Hann segir að þess beri að gæta að póli­tík í heim­inum sé auð­vitað eilíf von­brigði fyrir fólk á hans stað á hinu póli­tíska lit­rófi. „Ég er frjáls­lyndur miðju­maður. Sós­í­alist­arnir upp­nefna okkur libba, með vísun í liberal, og telja okkur afskap­lega vont fólk. Heim­ur­inn hefur auð­vitað þró­ast í átt sem okkur finnst alveg skelfi­legur. Við erum með Pútín, Orban, Trump og allar þessar popúl­ísku hreyf­ingar. Það er út í hött að maður skuli þurfa að standa í því að verj­ast ein­hverjum fárán­legum sam­sær­is­kenn­ingum um bólu­setn­ingar, barn­a­níð og QAnon. Það er ansi þungt að umræðan sé farin að snú­ast um ein­hverja svona vit­leysu. Þessum hóf­sömu öflum hefur algjör­lega mis­tek­ist að halda í sína kjós­endur. Heim­ur­inn hefur ekki versnað mikið, held ég. Það er bara umræðan sem hefur súrnað svo svaka­lega,“ segir Egill, þungt hugsi. 

Þetta er hluti þess sem hefur gert hann þreyttan á póli­tík­inni, en líka allar end­ur­tekn­ing­arnar sem hann upp­lifir óhjá­kvæmi­lega eftir öll þessi ár í fjöl­miðlum. „Það kemur nýtt fólk en umræðan er sú sama. Við Íslend­ingar erum ekk­ert rosa­lega dug­legir í að breyta hlutum. Við búum til kerfi eins og kvóta­kerfið og land­bún­að­ar­kerfið og erum svo að þrasa um þau árum saman. Það verður líka svo­lítið lýj­andi.“

Hann með ákveðnar kenn­ingar um ástæður þess að hann upp­lifir þessa þreytu. „Er hugs­an­legt að fólkið sem var í stjórn­mál­unum hafi verið lit­rík­ara þegar ég var að byrja? Eða var ég bara yngri og mót­tæki­legri? Mér finnst fólkið í fram­lín­unni þá hafa verið dálítið stærra í sniðum. Þarna vorum við með Davíð og Ingi­björgu Sólrúnu. Þetta er aðeins flatneskju­legra núna. Sem er allt í lagi. Það er gott að venju­legt fólk sé í póli­tík. Við þurfum ekki alltaf ein­hver ofur­menni eða stór­kost­lega leið­toga. En það er mikil þreyta í stjórn­mál­unum hér og lítið að ger­ast inni í flokk­unum. Kannski er ég bara orð­inn eldri, því ekki jafn hrif­næmur og þyk­ist sjá meira í gegnum hlut­ina en áður.“

Áskrif­endur geta lesið við­talið við Egil í heild sinni hér.