Konum sem mættu í eggheimtu hjá frjósemisstofu Yale-háskóla í Bandaríkjunum var sagt að þær myndu varla finna til við aðgerðina því að þær fengju sterka verkjalyfið fentanýl. En þegar aðgerðin hófst öskruðu þær af sársauka og báðu um meiri verkjalyf. Það var ekki hægt var þeim sagt, þær höfðu fengið eins mikið og hægt var að gefa þeim. Eða það hélt heilbrigðisstarfsfólkið, nema ein kona sem þar starfaði. Hún vissi vel af hverju nístandi sársaukinn stafaði því það var hún sem var að taka inn fentanýlið og gaf konunum saltvatnslausn í staðinn. 

Þessi hrollvekjandi saga er sögð í nýjum hlaðvarpsþáttum New York Times, The Retrievals. 

Stuldurinn sjálfur er framinn af konu sem er langt leidd í sinni fíkn. Hann er ekki það átakanlegasta við þættina heldur sú staðreynd að konurnar mættu daufum eyrum þegar þær sögðu frá sársaukanum. Þær fóru að velta fyrir sér hvort þær væru gallaðar. Og Yale-háskóli gerði ekkert til þess að draga úr þeim hugsunum. 

Ég grét yfir fyrsta þættinum. Hann sagði ekki einungis sögu af einangruðu atviki. Hann sagði sögu kvenna. Kvenna sem efast er um daglega. Kvenna sem reyna að segja frá en mæta lítillækkandi viðbrögðum.

Þættirnir eru ekki bara sorglegir, þeir eru líka valdeflandi. Þeir draga efasemdaraddir í garð kvenna undir skær flóðljós. Þar engjast raddirnar um allsnaktar, verða hlægilegar undir skærum ljósum sem eru svo heit að húðin utan af þeim skrælnar þannig að kjarni þeirra kemur í ljós: Lygin.