„Ég á erf­iða áfalla­sögu frá ung­lings­árum. Ég hef alltaf tekið allt á hnef­anum; það hefur svo­lítið ein­kennt mig,“ segir Þórdís Vals­dóttir, lög­fræð­ingur og útvarps­kona hjá Bylgj­unni. „Ég missti systur mína úr ofneyslu eit­ur­lyfja þegar ég var 14 ára og svo varð ég ófrísk ári síðar og missti fóstur þegar ég var meira en hálfnuð með með­göng­una. Þetta eru ung­lings­árin mín í hnot­skurn.“

Systir Þórdísar, Arna Hildur, var 25 ára þegar hún lést árið 2002. „Þá byrj­aði þetta mynstur sem ég hef alltaf verið svo­lítið föst í; að vera ofboðs­lega sterk. Og ég man að ég var ótrú­lega stolt af því á sínum tíma að hafa ekki þurft neina aðstoð – sál­fræði­að­stoð eða þung­lynd­is­lyf – eftir að hafa misst systur mína. Mér fannst það vera góður eig­in­leiki og margir sögðu að ég væri svo ofboðs­lega sterk. Þannig að þetta var orðin dyggð sem mér fannst gott að hafa. Auðvitað bregst …