Íris Elna Harð­ar­dóttir er stödd á þýskri grund þar sem hún, ein­göngu 22 ára að aldri, jafnar sig eftir leg­nám, nánar til­tekið fjar­læg­ingu legs, leg­háls, eggja­leið­ara og blaðra af eggja­stokkum, fram­kvæmda í borg­inni Weimar. Aðspurð segir Íris ákvörð­un­ina hafa verið auð­velda. „Ég var komin á enda­stöð.“

Aðgerðin mun binda enda á ævi­löng veik­indi Írisar, en hún þjáð­ist af svæs­inni teg­und endó­metríósu og legs­límu- og vöðva­villu (e. aden­omyosis). Endó­metríósa hefur síð­ast­liðin ár orðið meira áber­andi í umræð­unni um kyn­bundna sjúk­dóma, enda talið að hún hrjái 1 af hverjum 10 konum og tran­skörlum. Þá er endó­metríósa iðu­lega notuð sem dæmi um mis­munun gagn­vart konum og kven­lægum sjúk­dómum innan heil­brigð­is­geirans, en fyr­ir­bærið hefur und­an­farna ára­tugi sætt gíf­ur­legum fjölda rann­sókna. Nið­ur­stöður þeirra sýna meðal ann­ars að karl­menn eru lík­legri til að vera lagðir inn á gjör­gæslu, bíða styttra eftir aðstoð, fá árang­urs­rík­ari verkja­lyf og með­ferð­ar­ráð, á meðan konum eru frekar skrifuð geð­lyf og ráð­lagt …