Það eru ekki beinlínis heimilislegar kveðjur á útidyrahurðinni þar sem bankað er upp á í einmanalegri blokk að Ásbrú í Reykjanesbæ: Óviðkomandi bannaður aðgangur. Þegar inn er komið verður gestum líka strax ljóst að þetta er ekki heimili, jafnvel þó að þarna dvelji ung hjón sem eru nýbúin að eignast sitt fyrsta barn. Íbúðin er rúmgóð og hreinleg en áþreifanlega ópersónuleg. Engar myndir á veggjum eða munir sem benda til þess að hér búi fjölskylda, ef frá eru skildar nokkrar ljósmyndir af litlum börnum, sem hafa verið límdar með límbandi upp á vegg fyrir ofan ósamstætt sófasett í miðju íbúðarinnar. 

Þetta er heldur ekki heimili, heldur húsnæði sem hælisleitendur sem hafa börn á framfæri eða eiga von á barni dvelja í meðan þeir bíða svars við því hvort þau fái að dvelja á Íslandi eða ekki. Hér hafa þau samt sem áður búið og beðið í nær hálft ár, Ali Ahmadi og Razia Abassi, nítján og átján ára gömul hjón ættuð frá Afganistan. Þeim hefur verið synjað um alþjóðlega vernd á Íslandi, þrátt fyrir að vera kornung, hafa verið á flótta frá því þau voru börn og nú með kornabarn á sínu framfæri. 

Stjórnvöldum til skammar

Í desember var þeim Ali og Raziu birt sú ákvörðun Útlendingastofnunar að þau fengju ekki alþjóðlega vernd á Íslandi, á grundvelli þess að þau hefðu þegar vernd í Grikklandi. Sú ákvörðun var kærð fyrir þeirra hönd til kærunefndar útlendingamála, sem staðfesti ákvörðunina. Fram að þessum tímapunkti í umsóknarferlinu um alþjóðlega vernd eru talsmenn hælisleitenda hjá Rauða krossinum fólki til aðstoðar. Eftir að synjun fæst taka í sumum tilvikum sjálfstætt starfandi lögmenn við málunum. 

Magnús Davíð Norðdahl er nú tekinn við máli hjónanna og hefur hann lagt fram tvær kröfur til kærunefndarinnar. Annars vegar um frestun réttaráhrifa og hins vegar um endurupptöku málsins. Verði fallist á endurupptökukröfuna fær mál þeirra efnislega meðferð og þá er sá möguleiki til staðar að þau fái alþjóðlega vernd. Krafan um frestun réttaráhrifa snýr að því að fari mál hjónanna fyrir dóm fái þau að vera á Íslandi á meðan dómsmálið er í gangi.

Alls er óvíst hvort fallist verður á kröfurnar og hvenær hjónin mega eiga von á að verða flutt úr landi. Það er hins vegar ekkert sem bannar stjórnvöldum að flytja þau úr landi núna, þó að ólíklegt þyki að það verði gert á allra næstu vikum. „Þetta mál er sama merki brennt og mörg önnur sambærileg mál. Það skortir á mannúðlega nálgun hjá íslenskum stjórnvöldum þegar kemur að börnum á flótta. Komi til þess að brottvísun verði framkvæmd er það íslenskum stjórnvöldum til háborinnar skammar, enda eru skilyrði uppfyllt til að taka þetta mál til efnismeðferðar, andstætt mati stjórnvalda,“ sagði Magnús þegar blaðamaður hafði samband við hann, eftir að hafa heimsótt fjölskylduna.   

Áhyggjur af fjölskyldunni

Þau eru augljóslega lúin, bæði tvö. Þau afsaka það og útskýra fyrir okkur að þeim hafi ekki komið dúr á auga um nóttina sem leið. „Þið vitið hvað er að gerast í Íran, er það ekki?“ segir Ali og segir frá því að áður en þau fóru í háttinn kvöldið áður hafi þau lesið fréttirnar af loftskeytaárásum Írana á herstöðvar Bandaríkjanna í Írak. „Stór hluti af fjölskyldu okkar býr í Íran núna, svo við erum mjög áhyggjufull,“ útskýrir Ali.

„Stór hluti af fjölskyldu okkar býr í Íran núna, svo við erum mjög áhyggjufull“

Það var einmitt í Íran sem ungu hjónin urðu viðskila við fjölskylduna, fyrir um það bil tveimur árum síðan, eftir að hafa verið með henni á flótta í önnur tvö ár. Í hópnum eru foreldrar hans, yngri bróðir, eldri systir og þrjú börn hennar. Sjálf hafa þau verið gift frá því þau voru 13 og 14 ára en það var fjölskylda þeirra sem tók þá ákvörðun fyrir