Það kemur eflaust fáum á óvart að ham­fara­hlýnun af manna völdum hvílir þungt á skáldum, ekki síst á því skáldi sem er höf­undur orðs­ins „ham­fara­hlýnun“. Steinunn Sig­urð­ar­dóttir (f. 1950) heldur upp á hálfrar aldar skáld­skap­araf­mæli sitt á þessu ári og í ljóða­bók­inni Dimmumót yrkir hún um Vatna­jökul í for­tíð, nútíð og fram­tíð. Dimmumót skipt­ist í sjö hluta. Í fyrsta hluta hittir les­and­inn fyrir „stelpuna“ sem á örugga æsku og glaða, ekki síst í „pabba­sveit með jökli“ þar sem hún gengur „dagdrauma­leið­ina“ með kýrnar“ og yfir sveit­inni ríkir „Hvíta­gull­fjallið ofar öllu“. Strax í þessum fyrsta hluta birt­ast þó váboðar því það gleymd­ist að jök­ull­inn „er úr vatni gerður // að hann leys­ist upp í það // og flæðir yfir veg allrar ver­aldar“. Við berum sök­ina; erum „Mis­ind­is­menn. / Við óvitar // sem köllum okkur þó homo sapi­ens“:

Við viti­borin skiljum þá ham­far­hlýnun á jörð­inni