Brjósta­gjöf á almanna­færi þykir sjálf­sagð­ari á Íslandi en í mörgum öðrum löndum. Þrátt fyrir það kemur af og til fyrir að konur hér á landi eru beðnar að gefa ekki brjóst á kaffi­húsum eða þeim ráð­lagt að fara inn á kló­sett til að næra barnið sitt. Þessum mæðrum þykir öllum sjálf­sagt að börn fái sitt brjóst þegar þau þurfa. Þær kann­ast þó allar við að hafa þurft að yfir­stíga eigin hindr­anir, jafn­vel hikað við að gefa innan um aðra, eða í það minnsta velt því fyrir sér hvort ein­hverjum kynni að þykja óþægi­legt að þær nærðu börn sín í návist þeirra.

Vigdís: „Það er ekki mjög langt síðan ég byrj­aði að gefa mínum á almanna­færi. Það var svo­lítið stórt skref.“

Elísabet: „Ég gaf eldri stráknum mínum ekki á almanna­færi. Ég tók pela með mér hvert sem ég fór. En það myndi aldrei ganga með þennan hér. Ef ég hefði ætlað að láta svona með hann þá færum við aldrei út, honum finnst svo gott að borða.“

Herdís:

„Það hefur aldrei komið upp í mér nein feimni með þetta. Ég bjóst samt alveg við því að það myndi ger­ast, þegar ég varð ólétt.“

Allar hlæja þær að þeirri hug­mynd, sem stundum heyr­ist, að konur ættu helst að gefa börnum sínum brjóst í ein­rúmi. Þær eru sam­mála um að þetta sé hugs­un­ar­háttur sem ætti að heyra for­tíð­inni til en þekkja þó dæmi úr nútím­anum þar sem þessi sjón­ar­mið þríf­ast.

Herdís: „Systir mín var einu sinni á kaffi­húsi með vin­konum sínum og var að gefa dóttur sinni brjóst. Þá heyrði hún afgreiðslu­stúlk­una segja mjög hátt, greini­lega til þess að hún myndi heyra það: Rosalega er ógeðs­legt þegar konur þurfa að bera á sér brjóstin svona á almanna­færi.“