Sigmar Guð­munds­son, rit­stjóri frétta­skýr­inga­þátt­ar­ins Kast­ljóss­ins í Sjón­varp­inu, er far­inn í leyfi frá störfum í hálfan mánuð. 

Sigmar deilir ástæð­unni fyrir brott­hvarf­inu á Facebook-síðu sinni í dag. Þar seg­ist hann hafa fallið á áfeng­is­bind­indi sínu.

„Fyrir um ári féll ég eftir langa edrú­mennsku. Svo það sé nú bara sagt hreint út þá var þetta ömur­legt fall. Og eins og venju­lega eru það aðstand­endur og vinir alkans sem líða mest fyrir fyll­er­íið. Fjöl­skylda mín var í sárum, vinir mínir gátt­aðir og vinnu­fé­lag­arnir svekktir því það er með mig eins og aðra alka, nán­ast von­laust að vera heið­ar­legur í neyslu. Sjálfur var ég í henglum og flúði til Sví­þjóðar í með­ferð, brot­inn og beygður. Þar var gott að vera. Ég kom heim og var sann­færður um að allt yrði í lagi á ný. Og það vant­aði ekk­ert uppá stuðn­ing­inn sem ég fékk, frá öllum í kringum mig. Og trúið mér, ekki fannst mér ég eiga slíkan stuðn­ing skilið eftir þetta rugl. En því miður var það ekki nóg. Það var erfitt að jafna sig and­lega eftir þetta fall og við tók erf­iður tími,“ segir hann.

Annað fallið

Sigmar lýsir því hvernig hann reis upp en féll að nýju. „Svo birti til og ég fór að ná betri tökum á edrú­mennsk­unni. Ég gerði nákvæm­lega það sem alkar eiga að gera til að við­halda bata. Og fór á gott flug. En ég slak­aði því miður á og sjúk­dóm­ur­inn sló mig niður. Ég hætti að bera ábyrgð á bat­anum mínum og edrú­mennsk­unni. Og fyrir tveimur vikum féll ég aftur. Vegna eigin kæru­leysis og van­mats á þessum ömur­lega sjúk­dómi. Ég hef aldrei á ævinni verið jafn svekktur útí sjálfan mig. Von­leysið og nið­ur­brotið var algert. Og fjöl­skyldan mín leið að sjálf­sögðu fyrir fallið, meira en ég sjálfur. Svona lagað spyrst út. Og eðli­legt að fólk velti því fyrir sér hvort ég sé lost keis. Ég féll. Og þegar maður fellur þá stendur maður upp og heldur áfram. Ég er svo heppin að eiga dásam­lega vini sem hjálpa mér á fætur. Foreldra og börn sem veita stuðn­ing. Ómet­an­legt.“

Fer á Vog á morgun

Næsta skref hjá Sigmari er að fara í áfeng­is­með­ferð á Vogi. „Ég tel mig ekk­ert mikið frá­brugð­inn öðru fólki, en vafa­lítið hafa ein­hverjir aðra skoðun á því. Rétt eins og flestir vil ég vera góður við fólkið mitt, standa mig vel í vinnu og láta gott af mér leiða. Leiða gamlar konur yfir gang­braut og lesa bækur fyrir veik börn á spít­ölum. Oft tekst þetta. En ekki alltaf. Minn djöf­ull er alkó­hól­ismi sem hefur markerað mitt líf frá ung­lings­árum. Mér gekk afar illa að ráða við sjúk­dóm­inn fyrir 10-15 árum en í lok árs 2004 náði ég loks yfir­hönd­inni. Átta ára edrú­mennska fylgdi í kjöl­farið þar sem ég fékk trú á lífið á ný. Og fólkið mitt og vinir fengu trú á mér eftir enda­laus von­brigði árin á undan. Lífið varð gott. En þessi geð­sjúk­dómur er lúm­s­kasta kvik­indi sem fyr­ir­finnst og hann lúrir alltaf í leyni ...

En það lán mitt að eiga Júlíönu Ein­ars­dóttur að í þessum hremm­ingum bjarg­aði senni­lega lífi mínu. Ef það er ein­hver sem hefur stutt mig, stappað í mig stál­inu, verið til staðar og talað í mig kjark, þá er það hún. Jafnvel þótt hún hafi þurft að þola mikið vegna míns alkó­hól­isma. Hún minnir mig á að ég er ekki vondur maður þótt ég komi ekki vel fram við fólkið mitt í neyslu. Við mér blasir nú að vinna til baka traust hennar, barn­anna minna, for­eldra, vina og vinnu­fé­laga. Það skal takast. Merki­legt nokk þá hefst sú ganga í nátt­fötum og slopp við Graf­ar­vog­inn. Þangað ætla ég á morgun. Ég ætla aldrei að gef­ast upp fyrir þessum ógeðis­sjúk­dómi.“