Að óbreyttu verða einkum þrenn tíðindi í komandi þingkosningum: Píratar þre- eða fjórfalda fylgi sitt, Samfylkingin fær minnsta fylgi frá stofnun og Sjálfstæðisflokkurinn líka.
Einhverjir vilja kannske bæta Viðreisn við þennan lista, en gengi hennar – að óbreyttu – telst ekki til stórra tíðinda í sögulegu ljósi.
Vonandi er einhver að skrá söguna af hinu ævintýralega gengi pírata. Enginn virðist skilja til hlítar afhroð Samfylkingarinnar. En af Sjálfstæðisflokknum er hægt að segja talsverða sögu.
Hún er ekki aðeins um sögulega lítið fylgi, heldur breytinguna á inntaki flokksins og því hvernig forystumenn hans hugsa. Þetta er jú ekki alveg nýr flokkur.
Alls ekki.
Skoðum fylgið fyrst.
Hrunið
Síðastliðin fimmtíu ár hefur Sjálfstæðisflokkurinn notið að jafnaði 36-38 prósentustiga fylgis á landsvísu. Mest 42,7 (1974), minnst 32,7 (1978, sama ár og hann missti í fyrsta sinn meirihluta sinn í Reykjavíkurborg).
Þetta voru algerir yfirburðir. Á sjöunda áratugnum komst Framsóknarflokkurinn tvisvar upp undir 30 prósentin, en hefur allajafna verið öðru hvorum megin við 20.
Alþingiskosningar 2016
Saga sáttarstjórnar Katrínar Jakobsdóttur
„Drullusama“ þótt stjórnmálamenn séu ranglega titlaðir skipulagsfræðingar eða stærðfræðingar
Hallgrímur Helgason
Tröllin bakvið tjöldin
Fjölmiðlaeigendur styrktu Viðreisn um samtals tvær milljónir
Benedikt fundaði með styrkveitendum Viðreisnar í miðjum stjórnarmyndunarviðræðum
Athugasemdir