Ég næ Eiríki í klukku­tíma spjall á Kjar­vals­stöðum snemma morg­uns þegar hann er nýlentur frá Svíþjóð og á leið út á flug­völl til að fljúga heim til Ísa­fjarðar. Hann er sjálfum sér líkur, hatt­ur­inn á sínum stað, og það er engin hætta á að maður verði uppi­skroppa með sam­ræðu­efni þegar hann er ann­ars vegar. Hann byrjar á að segja mér frá nýju skáld­sög­unni, Heimsku.

„Ef ég er ekki að ljúga að þér þá held ég að upp­haf­lega hug­myndin hafi snú­ist um eft­ir­lits­sam­fé­lag þar sem allir eru meira og minna aldir upp við það að allt sem þeir gera sjá­ist alls staðar og það sé svona til þess að gera ódramat­ískt ástand, bara eðli­legur hluti af líf­inu. Og ég vildi skoða hvað ger­ist í þannig heimi þegar allt í einu er slökkt á eft­ir­lit­inu og þú verður meira og minna ósýni­legur öðrum. Við erum svo vön því að líta á eft­ir­lits­sam­fé­lag ein­göngu sem kúg­andi afl en við erum líka hrædd við að vera án þess, alveg eins og þegar maður er einn að ganga heim í myrkr­inu og ótt­ast að þá verði ráð­ist á mann, en hefur engar áhyggjur af því ef maður er umkringdur fullt af fólki, sem væri kannski lógískara.

Þetta var sem sagt grunn­hug­myndin. En þó þetta sé stutt bók þá er nú ansi margt í henni. Ég skrif­aði hana á bil­inu fimm til átta sinnum, eftir því hvernig það er talið. Hún ger­ist á Ísafirði í óskil­greindri fram­tíð og að svo miklu leyti sem hún er sci-fi er hún light sci fi, það hefur eig­in­lega ekk­ert breyst nema það að nú sést til manns alls staðar. Sagan fjallar um hjón sem bæði eru rit­höf­undar og heita Áki og Lenita Talbot og eru skilin þegar bókin hefst. Þau hafa tamið sér þann sið að hefna sín hvort á öðru með því að póka hvort annað þegar þau sofa hjá ein­hverjum öðrum, sem ger­ist nú ansi oft, þannig að hitt getur séð það sem fram fer. Þetta verður að sadískri hringrás sem þau eiga bágt með að rjúfa, en ég ætla ekki að segja þér hvers vegna þau skildu, en það upp­lýs­ist um miðja bók og varpar ljósi á þetta hátta­lag.“

Fíkn í opinská einkaviðtöl

Í hverju felst heimskan sem bókin dregur nafn sitt af? „Á íslensku þýðir heimska upp­haf­lega að vera ósigldur en þetta er eig­in­lega öfug heimska að því leyt­inu til að það verður svo full­komið óverlód af veru­leika ann­arra sem teng­ist auð­vitað félags­miðla­notkun okkar í dag. Þegar maður er orð­inn svo með­vit­aður um það hvernig annað fólk hagar sér að maður fer að glata inn­sæ­inu vegna þess að maður fær aldrei neinn tíma til að búa til per­spek­tíf.