Enginn Íslendingur fer fordómalaus til Noregs, hvort sem hann heldur að landið sé útópía hins vinnandi manns eða útjaðar hins siðmenntaða heims þar sem þorpsbúarnir í Osló keppast um í hallærislegheitum á sumrin og skíðum á veturna. Ég er einhvers staðar hérna mitt á milli, en sennilega segja allir mínir fordómar meira um sjálfan mig en Norðmenn.

Þegar ég kom fyrst til Oslóar var dagur liðinn síðan seinasti af stóru bönkunum þremur fór á hausinn og á stóru gjaldeyrisskiptatöflunni þar sem gengi dagsins var skráð las ég: ISK 0,00. Með öðrum orðum gat ég gleymt öllu um að kaupa mér NOK, norskar krónur. Sem betur fer hafði ég 20 dollara í vasanum sem faðir minn hafði gefið mér til öryggis og það rétt dugði fyrir rútunni af flugvellinum. Annað sem varð til að bjarga mér og kærustu minni frá betli, var að hún hafði tekið peninga úr hraðbanka reglulega mánuði áður á meðan hún beið eftir mér. En þetta þýddi auðvitað að öll plön um að gera eitthvað urðu að engu. Helsta skemmtunin voru langir göngutúrar, kaffibolli á kaffihúsi var lúxus sem ég leyfði mér einu sinni í viku, ferðalagið sem ég hafði planað breyttist í innkaupaferðir í Svíþjóð sem farnar voru á hálfsmánaðar fresti. Mér fannst drulluleiðinlegt í Noregi. 

Nóg um það. Frá mínu sjónarhorni séð var lítið spennandi við að skreppa til Oslóar, þó að í þetta sinn væri ég að fara í vinnuferð að sýna verk með frönskum leikhópi á Oslo Internasjonal Teater festival. Í huga mér var Osló innprentuð sem leiðindaborg. Það er að vísu hægt að fara í ágæta göngutúra, það eru falleg hús út um allt þótt minna sé um mannlíf. Í samanburði við Osló iðar Reykjavík af lífi, svo maður tali nú ekki um alvöru borgir.