„Í guð­anna bænum Dísella, ekki verða tón­list­ar­maður,“ átti Lárus Sveins­son trompet­leik­ari til að segja við dóttur sína þegar álagið var mikið, lík­lega meira í gamni en fullri alvöru. Hvort sem fjöl­skyldan var í helg­ar­fríi í sum­ar­bú­stað eða á strönd­inni á Ítalíu, þá var trompet­inn alltaf með­ferðis. Ekkert frí fyrir atvinnu­hljóð­færa­leik­ara sem verður að nýta hverja lausa stund til að æfa sig fyrir næstu verk­efni. Dísella lét þessi varn­að­ar­orð föður síns hins vegar ekki á sig fá, enda nán­ast óum­flýj­an­legt að hún myndi fara þessa braut, ver­andi undir list­rænum áhrifum frá bæði föður sínum og móður sinni, Sigríði Þor­valds­dóttur leikkonu. 

Hún byrj­aði snemma að fikra sig áfram í tón­list­inni, fyrst á trompet en síðar á píanó, en þar ætl­aði hún sér stóra hluti. „Ég tók píanó­n­ámið mjög alvar­lega og fannst æðis­lega gaman að æfa mig. Stundum kom ég heim úr skól­anum, sett­ist við píanóið og rank­aði síðan við mér fimm tímum …