„Ég þekki aðeins að vera móðir í 300 daga“

„Auðvitað er þetta tabú í nútíma­sam­fé­lagi. Fáir gefa frá sér barn. Ég á vin­konur sem hafa unnið á kvenna­deild þangað sem ung­lings­stúlkur koma óléttar inn og eru að taka ákvörðun um það hvort þær eigi að fara í fóst­ur­eyð­ingu eða eiga barnið. Almenna umræðan snýst um þessa tvo kosti, en ekki þann þriðja, sem er að ganga með barnið og gefa það. Það var líka við­horfið sem ég mætti á meðal minna vin­kvenna. Ég átti bara að bíða þar til dóttir mín yrði eins árs – eins og ég þyrfti bara að afplána eitt ár og svo færi allt að blómstra.“

Þegar Hugrún Sig­ur­jóns­dóttir upp­götv­aði að hún væri orðin barns­haf­andi íhug­aði hún þann mögu­leika að fara í fóst­ur­eyð­ingu, en komst fljót­lega að því að það væri ekki rétt ákvörðun fyrir hana. „Mig lang­aði að eiga þetta barn. Kannski lét ég undan því allir voru að óska mér til ham­ingju og tala um hvað þetta yrði æðis­legt. Við það tví­efldist ég í þeirri skoðun að kannski hefði þetta bara átt að fara svona. Líka af því að ég var orðin svo gömul.“

Nokkrum árum áður hafði Hugrún farið til læknis að ræða getn­að­ar­varnir. Hann sagði henni að hafa ekki áhyggjur af því, hún væri komin á aldur. Svo liðu árin, þar til hún upp­götv­aði allt í einu að hún var orðin barns­haf­andi. Hún hafði ekki ætlað sér það. Vel menntuð kona, sjálf­stæð og hafði aldrei séð sjálfa sig fyrir sér sem ein­stæða móður. Kannski hefði hana langað til þess að eign­ast barn í lang­tíma­sam­bandi en fyrst það hafði aldrei orðið þá hafði hún í raun aldrei þurft að gera það upp við sig. Nú var hún orðin 45 ára, ein og ólétt eftir mann sem hún þekkti aðeins laus­lega. Tæpum átta mán­uðum síðar, þann 30. maí 2015, var hún orðin móðir, 46 ára gömul.