Vin­sældir Múmínálf­anna, nágranna þeirra og vina í Múmíndal virð­ast tak­marka­lausar um þessar mundir. Vörur með myndum af fígúr­unum eru áber­andi í hönn­un­ar­búðum, á lífs­stíls­bloggum og sölu­síðum á net­inu. Hér heima ganga vör­urnar kaupum og sölum á Múmín­mark­aðnum á Facebook. Múmín­boll­arnir eru þar vin­sæl­astir, en nær­buxur, tepokar, bús­á­höld og barna­föt eru á meðal þess sem hægt er að finna þar. Um dag­inn var verið að selja koju á síð­unni sem virt­ist að engu frá­brugðin öðrum kojum nema hvað hún var með múmín­teppi. Sumt hefur söfn­un­ar­gildi og selst dýrum dómum.

Á dög­unum seldi Rannveig Ásgeirs­dóttir þrjá bolla sem falla undir þann hatt; jóla­bolla frá 1997, teikn­ing­una sem hætti í fram­leiðslu árið 2002 og Snabba-bolla sem hætt var að fram­leiða árið 2008. Boll­arnir kost­uðu sitt. 47 þús­und krónur voru settar á jóla­boll­ann sem er þó mun lægra verð en á Ebay þar sem verið var að selja hann á sama tíma á 74 þús­und krónur, en þar er hægt að finna bolla sem kosta allt upp í 350 þús­und krónur. Teikn­ingin átti að fara fyrir 25 þús­und krónur og Snabba-boll­inn á 17 þús­und krónur.

Bollarnir seldust á sólarhring

„Þetta er verð­lagn­ingin á þessum týpum,“ segir Rannveig sem lagð­ist yfir við­mið­un­ar­síður frá Finn­landi, þar sem mið er tekið af með­al­verði á upp­boðs­síðum. „Þetta eru hlutir sem hafa söfn­un­ar­gildi. Það er eins með þessar vörur og aðra hönn­un­ar­vöru, hlutir sem eru fram­leiddir í tak­mörk­uðu upp­lagi, eru árs­tíð­ar­bundnir, svo sem jóla- eða sum­ar­bollar, eða gefnir út við sér­stök tæki­færi, afmæli eða annað, verða verð­mæt­ari með árunum.

Á svona við­mið­un­ar­síðu, sem ég hef skoðað, er dýr­asti boll­inn jóla­bolli Fazer gef­inn út 2004 og ein­göngu í 400 ein­tökum. Gang­verðið er í kringum 4.500 evrur. Það er slatti af aurum fyrir bolla,“ eða 662.579 krónur.

Rannveig seg­ist njóta þess að geta selt þeim sem yngri eru eitt­hvað sem er eldra, eitt­hvað sem er alveg sér­stakt, enda sé áhug­inn mik­ill. „Ég seldi þessa bolla á sólar­hring,“ segir hún og bætir því við að sami aðil­inn hafi keypt alla boll­ana og fengið afslátt fyrir vikið. Hún vill þó ekk­ert gefa uppi um verðið sem var end­an­lega greitt fyrir boll­ana. „Ég ætla að hafa þögn um það fyrir vild­ar­vin­inn sem fékk að fóstra þá til fram­tíðar.“

Reyndar vill Rannveig sem minnst segja um það sem fram fer á Múmín­mark­aðnum. „Þetta er lokuð grúppa og þar með gildir trún­aður um það sem þar fer fram. Það er svo­lítið per­sónu­legt móment að vera þarna,“ útskýrir hún, „en ég við­ur­kenni að það fer vax­andi að fólk sjái söfn­un­ar­gildið í þessum munum.“

Í leynifélagi hattifattanna

Múmínálfarnir hafa fylgt Rann­veigu frá æsku. Hún varð for­fall­inn aðdá­andi um leið og hún kynnt­ist bókum Tove Jansson á bóka­safn­inu. Alls voru gefnar út níu skáld­sögur um múmínálf­ana á árunum 1945-1970. Rannveig las þær allar og upp til agna. „Við vin­kon­urnar elskuðum þennan ævin­týra­heim og vorum í leyni­fé­lagi þar sem við köll­uðum okkur hattifatt­ana. Þetta byrj­aði svona – sem ein­hver nör­dismi þegar ég var krakki.

Seinna var ég barnapía fyrir frændsystk­ini mín og þá voru bæk­urnar til á heim­il­inu. Ég las þær aftur og þá fyrir þau og upp­götv­aði aðra vídd í frá­sögn­unum. Þá sá ég hvað það er mikil heim­speki og lífs­speki í sög­unum. Þetta eru full­orð­ins­sögur líka, heil­miklar heim­speki­bækur.

Ég er að verða fimm­tug en ég er ennþá sama litla múmínálfa­barnið inni í mér. Mér finnst það bara hollt. Það hafa allir gott af því að vera for­vitnir og ein­lægir og kannski svo­lítið ein­faldir á stundum, þá er auð­veld­ara að fræð­ast meira.“

Safnaði undirskriftum fyrir endurútgáfu

Áhugi Rann­veigar á þessum ævin­týrum gekk svo langt að hún skrif­aði um Tove Jansson og til­urð múmínálf­ana þegar hún var í íslensku í háskól­anum.